Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Όταν βρέθηκα " εκεί "!




Πιάστηκα εξαπίνης. Δεν το περίμενα.
Ότι η απώλεια των υλικών χειροπέδων θα μου άνοιγε ευθύς κι άνεϋ αιτήσεως τις πύλες για μια τέτοια άυλη θαλπωρή! "Εκεί"!
Δίχως αναμονή σε προθαλάμους. Χωρίς μπρος-πίσω αγχωτικές διαδρομές σε πολυιδωμένα τούνελ του επέκεινα. Μα σαν σαστισμένος ναυαγός, ξεβράστηκα από παράξενα άχρονα κύματα σ'ένα ολόλευκο έμβιο πεδίο. Βιώνοντας με όλους τους άυλους πια πόρους μου όχι τη γλυκιά -σαν ζαλισμένη από αστρικό κρασί- ματαιότητα μιας αδιάφορης ξεκουρδισμένης αιωνιότητας. Φρόντισαν εκείνοι γι'αυτό. Που με περιέβαλαν με μια οικειότητα και θαλπωρή η οποία δεν είναι στην πολύπλοκη απλότητα της φύσης της να περιγραφεί με γλωσσικούς όρους, με πεπερασμένα λεκτικά σχήματα. Κάνοντας τον σκληροπυρηνικό ορθολογισμό μου να ζαρώνει σαν εξημερωμένο λιοντάρι στη γωνιά της απειροσύνης ενός ανείπωτου Αγνώστου.Σ'ένα χώρο έξω από το χώρο και το χρόνο. Κι εκείνοι, μέσα σε μια πλημμυρίδα λευκής φωτοχυσίας, έμοιαζαν να περίμεναν την άφιξή μου, έτσι όπως από το πουθενά μέσα στο πουθενά έκαναν έναν κύκλο γύρω μου. Έχοντας ανθρώπινη μορφή..
 Η μόνη λεκτική μας επικοινωνία, απ'όσο θυμάμαι μετά από τόσο καιρό, ήταν ένα θερμό καλωσόρισμα! Και μετά έπαψα να είμαι εγώ. Κι έγινα αυτοί. Και αυτοί εγώ. Αλλά δεν ξέρω πώς να το πω..δεν έπαψα να είμαι εγώ. Να νιώθω, να επικοινωνώ αλλά όχι με τη φωνή, να τους ακούω, να τους αγγίζω, να μαθαίνω..


 Κι έγινα η κατάργηση και η ρευστότητα όλων των συμφωνημένων ορισμών και των εννοιών. Η αξιοθρήνητη χρεωκοπία των λέξεων και η προέκταση των νοημάτων σε πεδία ανείπωτα.
 Κι έγινα ένα κύμα μέσα στη θάλασσα των Ιδεών.
 Που είναι τόσο ζωντανές όσο και οι σάρκινοι ξενιστές τους. Ίσως και πιο ζωντανές από αυτούς. Ίσως να εκτείνονται σε αυτό που αποκαλείται "αθανασία", αφού αυτές συνεχίζουν να υπάρχουν, να καρπίζουν, να μαραίνονται και να αναγεννούνται, να εξελίσσονται και να αλλάζουν απλώς μορφές, να στήνουν κόσμους ολόκληρους και μετά τη διάλυση της σάρκας των υποτιθένενων κατόχων τους..
Και ποια αλήθεια συγκίνηση του σώματος και του μυαλού θα άντεχε στη σύγκριση μ'εκείνη; Που με τύλιγε σαν διαφανής αγκαλιά πρωτόγνωρων ξυπνημάτων εν υπνώσει ως τώρα αισθήσεων! Μία ανυπέρβλητη χαρά, πέρα από κάθε άλλη μεγάλη γνωστή χαρά. Μία σιγουριά επιστροφής στα πλέον οικεία εδάφη.


Μα πριν προλάβω να τους πω ότι ήθελα να μείνω εδώ που αναγνώριζα ως "σπίτι", με τράβηξαν οι άλλοι πίσω. Σαν να με ρούφηξε μια δίνη από πάνω προς τα κάτω και να με προσγείωσε και πάλι στο κρεβάτι του καταθλιπτικού νοσοκομείου. Δεν πρόλαβα καν να αντισταθώ.

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη λέξη που άκουσα από τα στόματά τους: "τον επαναφέραμε!"
Ναι, αλλά πού; Από το όνειρο στην πραγματικότητα; Ή..Ή μήπως το αντίθετο;
Κι ακόμα θυμάμαι τη λύπη που με κλόνισε όταν η πρώτη μου ματιά έπεσε πάνω στα ανακουφισμένα πρόσωπά τους και τις άσπρες τους μπλούζες. Ώστε επανήλθα! Και πάλι.

Μόνο που είχα γυρίσει φέρνοντας μαζί μου το πιο σπουδαίο δώρο που θα μπορούσα να αποκομμίσω από το "ταξίδι" εκείνο: ο Φόβος είχε χαθεί!

Και η επιθυμία μου κάποτε για επιστροφή, με τη δική μου όμως θέληση και χαρτογράφηση των μυστικών "γεφυρών" που συνδέουν "τόπους", αποτέλεσε από τότε μία από τις ευγενέστερες επιθυμίες μου. Κι από τις πιο κρυφές. Αν και..όχι πια!



Ο Ένοικος... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου