Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Άλλη μια μέρα ζωντανός...κι εξελισσόμενος



Ίσως η πιο σημαντική γιορτή για τον άνθρωπο, η σημαντικότερη όλων, είναι αυτή που θα'πρεπε να τιμάται κάθε ξεχωριστή, κάθε μοναδική, κάθε φωτενή ή σκοτεινή ημέρα. Και ο λόγος; ότι άλλη μια μέρα ξημέρωσε και τον βρήκε ζωντανό! Σ'έναν κόσμο αφιλόξενο, όπου ο άνθρωπος έρχεται εύθραυστος, απροστάτευτος από τις εξωτερικές συνθήκες μέσα στην πλήρη γύμνια του, δημιουργώντας νησίδες ασφαλείας που αποκαλεί πολιτισμό μέσα σε μια αφιλόξενη κοσμική άβυσσο. Στροβιλιζόμενος και παρασυρόμενος από δίνες καταστάσεων και πιθανοτήτων που είναι όλες πιθανές να πραγματωθούν (ακόμα και οι πιο "απίθανες"), ρέοντας σε μια χαώδη σειρά γεγονότων, συγκυριών και συνθηκών, που λίγες φορές μπορεί να ελέγξει ή έστω να κοντρολάρει, κι αυτό μόνο προσωρινά. Επομένως το "άλλη μια μέρα ζωντανός" αποκτά ιδιαίτερη σημασία και αξίζει να τιμάται ανάλογα. Πώς;

  Με το να αποφεύγει, το πολύπλοκο έμβιο σύστημα που ονομάζεται ανθρώπινο ον, να επαναπαύεται και να τελματώνει στις όψιμες κατακτήσεις, παγιώσεις, "βεβαιότητες", ερμηνείες, μονολιθικές αποδοχές και μονοδρομήσεις πορείας. Και να γυρεύει διαρκώς εκείνες τις αναζητήσεις και ανακαλύψεις που κάνουν τη ζωή σε αυτόν τον παράξενο κόσμο πιο υποφερτή και στα καλύτερά τους έως και πιο μαγική και θαυμαστή. Ακόμα κι εκεί όπου φαίνεται ότι το στατικό, το γκρίζο, το παγωμένο, το ζοφερό, κυριαρχεί επί της κίνησης κι ευκινησίας, της ροής, της πλημμυρίδας χρωμάτων, της σπίθας που ανάβει τη φωτιά αυτή που η λάμψη της ίσως να γίνεται αντιληπτή μέχρι και στα πιο σκοτεινά πέρατα του κόσμου.  Περιορίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τον παράγοντα "τυχαιότητα" και γινόμενος όχι το ευπρόβλεπτο και κατευθυνόμενο αποτέλεσμα, αλλά η αιτία που παράγει αποτελέσματα σε όσα αφορούν τη ζωή του και περνούν από το χέρι του (δεν είναι και λίγα αυτά!). Με οδηγό την επινοητικότητα, τη δημιουργική πνοή και τη μεταμορφωτική φαντασία του που δίνει σάρκα και οστά στο άυλο και το "εξωπραγματικό", στις ιδέες και τα οράματα.

Αλλά, επιπλέον,  ο άνθρωπος καλό είναι να είναι ευγνώμων. Και να μην περιμένει να πληγεί από εκείνα τα δεινά (πόσο μάλλον αν αυτό συμβεί και φαίνεται να τον καθηλώνει στα πιο τρυφερά του χρόνια, ακόμα και με τον ερχομό του στην ύπαρξη), που σύμφωνα με την "κοινή λογική" τον αδρανοποιούν πλήρως. Ή αποτελούν, στις λίγες και οπωσδήποτε άξιες θαυμασμού περιπτώσεις, την αιτία να κατανοήσει τι σημαίνει ψυχική δύναμη, προσαρμοστικότητα χέρι χέρι με σθένος και αποθέματα κουράγιου για να μάθει να ατενίζει τον κόσμο με φωτεινή και συνάμα μαχητική ματιά. Κι άρα να εξακολουθήσει να προχωρά, να κινείται, να μη σταματά να βρίσκεται on the road. Ό,τι ουσιαστικό και σημαίνον συνεπάγεται αυτό...


ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου