Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Μη σκούζεις τόσο "Μεγάλε Ποντικέ"...


Δεν θα σκέφτομαι τις σκέψεις σου.
Δεν θα παραμιλάω στους δικούς σου ρυθμούς.
Δεν θα με δεις ποτέ να σπαρταράω μέσα σε κάποιον από τους πολυπρόσωπούς σου -ισμούς.
Δεν θα με συνεπαίρνουν οι πλατιάς κατανάλωσης συγκινήσεις σου και φαντασιώσεις σου. Τα αθλητικά επιτεύγματα των "ηρώων" με τα εθνόσημα ή των πολυεθνικών συρφετών των ποδοσφαιρικών συλλόγων της αστικής κονσέρβας που μ'έχεις στριμωγμένο. Η παρελαύνουσα πολιτική κουστωδία που μεριμνάει για την ευημερία μου, η οποία υπόκειται σε "αναγκαίες" οικειοθελείς "θυσίες" από μέρους μου για να σωθούν οι χρηματοπιστωτικές λέρες σου και τα καπετανάτα των ντόπιων φυλάρχων σου που με βλέπουν σαν δουλοπάροικό τους κι όποτε χρειαστεί και ως ρουφιάνο τους. Η ανίατη παράκρουση που με θέλει ένα ακόμη κωδικό σε κάποιο σοφιστικέ mind control project, που με μετατρέπει σε εργαστηριακό προγραμματισμένο ανδροειδές. Και που ενίοτε με κάνει ν'ακούω φωνούλες μέσα στο κεφάλι μου να μου λένε ποιον θανάσιμο εχθρό πρέπει να πατήσω και ποιους κώδικες οφείλω να τηρήσω. Και που με κάνει να γυρεύω σαν θλιβερός ζήτουλας πολλά υποσχόμενους σωτήρες: σε ουράνιους ρουσφετολάγνους παραδείσους κι εξωδιαστατικές με το αζημίωτο Εδέμ, σε αστρόπλοια ημίθεων με αρχαίους συγγενικούς δεσμούς αίματος, σε ξερνοβολήματα ημιπαράφρονων εθνοπατέρων τυραννίσκων, σε ιδεολογικές διανοητικές φυλακές, σε κληρωτίδες κρατικές όπου τα μπαλλάκια με τα νουμεράκια (σαν τις σειρές αριθμών που μας μαρκάρουν σαν μοσχάρια από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέσα σε κάποια κρατική χοάνη) θα μετατρέψουν κάποιο φτωχομπινέ σε εκατομμυριούχο μπινέ...

Όχι "Μεγάλε Ποντικέ", που σκούζεις με αγωνία για την ευόδωση των ατζέντων σου και μοχθηρία  για τις εκπομπές, τις αντένες και ακτινονοβολίες της ατέρμονης ύπνωσής μου. Μέσα από τα υπόγεια ανήλιαγα διευθυντήριά σου και τα μυστικά σου "απόρθητα φρούρια", περιστοιχισμένος από στρατιές τεχνοκρατικών ζόμπι και εκπαιδευμένων ασσασίνων και υπάκουων λακέδων σε πόστα ισχύος.
Όχι! Δεν θα με κάνεις να νιώσω ούτε στο ελάχιστο δέος στην υποψία και μόνο της παρουσίας της δικής σου και της αγέλης σου, που νομίζει ότι θα καλύπτει έναν πλανήτη σαν βαρύ πάπλωμα αδιάλειπτης χειμωνιάτικης παγωνιάς.
Όχι!
Δεν θα πάψω ποτέ να σε γελοιοποιώ και συνάμα να σε αποφεύγω σε κάθε αίσθηση προσέγγισής σου.

Κι αν με στριμώξεις σε καμιά γωνιά; Το λιγότερο που μπορείς να πάθεις είναι να σου... πατήσω την ουρά. Το περισσότερο που μπορώ να πάθω είναι να με διαγράψεις, ξέρεις εσύ!
Ε και;
Τουλάχιστον θα αιωρείται στη νοσηρή ατμόσφαιρα της πανοπτικής φυλακής σου μια δόνηση ανεμοτράγουδου που μπούκαρε λαθραία για να φυσήξει κόντρα στη ζαλούρα και την ξινίλα της κλεισούρας. Σου.


ανιχνευτής

Πώς είναι δυνατόν
να'σαι αυτός
που αντί σε ανοιχτούς ορίζοντες να πετάει
βρίσκεται ακόμα αλυσοδεμένος εδώ κάτω,
κλειδωμένος μέσα σ'ένα φέρετρο στο χώμα
από τη γέννα μέχρι τον τάφο...


 " Οι άγριοι αλληλοεξοντώνονται, οι εξημερωμένοι αλληλοεξαπατώνται- κι αυτό το λένε πρόοδο του κόσμου"   Άρθουρ Σοπενχάουερ
 


Aλλά και: The Limits of Control - I Used My Imagination

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου