Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Μία παράξενη "προσευχή"



Xώμα βαρύ που πάνω σου με έδεσαν να πατώ
και πάνω σου θα γείρω να ξεπληρώσω του είδους το χρέος...

δεν με κατέχεις άλλο-δες με πώς θα πετάξω!


Άνεμε αλήτη κι άνεμε σοφέ,
εσύ που άχρονες κι αγέρωχες ιστορίες διηγείσαι 
στον νοθευμένο χρόνο που μας αναλογεί...

σαν φύλλο ταξιδιάρικο παράσυρέ με στην πνοή σου!


Φωτιά! γέννημα και δικαιοσύνη των θεών,
εσύ που ανάκτορα σκορπάς σε στάχτες
και το ξεπέταγμα εγκυμονείς μιας νέας αρχής...

κάψε με έως τα σκοτεινότερα τρίσβαθα 
της σάρκινης μου φυλακής!


Αιθέρα! πανάρχαιε εσύ μορφοποιέ,
εσύ ο παλμός, η ανάσα κι ο στυλοβάτης των κόσμων..

πλημμύρισε το είναι μου με την ηλεκτρισμένη ουσία
της επίγνωσης του αόμματου 
και της πρωτάρας ματιάς ενός παιδιού!


 Περιδινούμενη δίνη μέσα σε δίνες!
Μία συνείδηση απέθαντη μέσα σε μία περιπέτεια ανείπωτη.

Αυτό κι αν είναι κάτι που αξίζει έστω να φανταστείς!



ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου