Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Η δική μας πρωτομαγιά που θα τιμάται κάθε ξεχωριστή ολόφρεσκη στιγμή κάθε καινούργιας αυγής.




Ξέσκισμα.
Της ψυχής. 
Των ίδιων των ενστίκτων. 
Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης.
Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο.
 Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. 
Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων. 
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών. 
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές. 
Της ψυχαγκαστικής εισόδου μας στην αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους. 
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...



Κι αφού μας φόβισαν με τις στρατιές από σκιές, μπαμπούλες και αναπόφευκτες προσφερόμενες από αυτούς επιλογές κι αφού μας έχωσαν μέσα σε κλουβάκια ωρίμανσης, στολές καθηκόντων υπέρ των δικών τους αξιών, στενόχωρες ριγέ φόρμες εργασίας για λογαριασμό της ευημερίας των αφεντικών τους κι αφού μας κλείδωσαν μέσα σε θεοφοβούμενα υπάκουα ποίμνια και σε ευπρόβλεπτα μονολιθικά ιδεολογικά πρόσημα κι αφού μας έσυραν μέσα σε οργίλες συμμορίες και φιλήσυχες παλινωδίες και καθωσπρέπει ανίες κι αφού μας κούνησαν τα καρότα συνταγών ευτυχίας και ευκαιριών καριέρας μιας ψυχοπαθητικής επιτυχίας...
...Τελευταία προσπαθούν να υφαρπάξουν, εκτός από την ήδη λεηλατημένη από παλιά υπεραξία της εργασίας και τα τελευταία ψήγματα εσωτερικής ελευθερίας. Κι άρα υπόσχεσης για αυτονόμηση των συνειδήσεων και κινήσεών μας, έστω και δυνητικής. Με επαναλαμβανόμενο βομβαρδισμό από τελεσίγραφα:


- "Να καταδικάσουμε τη βία απ'όπου κι αν προέρχεται!" "Να μην αμφισβητούμε τη νομιμότητα".
Κι άρα να μετατραπούμε σε πειθήνιους υπέροχους καρπαζοεισπράχτορες και μόνιμους στόχους στα τοπικά και παγκόσμια χέρια και πυρά ενός ατέλευτου πολιτικού, κοινωνικού, διανοητικού bullying (sic)

- Nα επιδεικνύουμε "σεβασμό" κι άρα υποταγή στους "κανόνες" εταίρων κι εταιρειών τους. Ώστε η επέλαση της φιλαργυρίας να συνεχίζεται απρόσκοπτα και το πλιάτσικο της μεταλλαγμένης και ποτέ φευγάτης αυτοκρατορίας να αφήνει πίσω ερείπια και τάφους.

 
Στην πραγματική πραγματικότητα δεν έχουν χρεωκοπήσει οι λαοί.  Αλλά οι διαμορφωτές και κλειδοκράτορες των πραγματικοτήτων που επέβαλλαν στους λαούς και μετακύλησαν τη χρεωκοπία τους σε αυτούς.
Δεν μας μένει παρα να σκίσουμε όλα τα πλαστά συμβόλαια αυτής της "πραγματικότητας". Να βάλουμε φωτιά σε όλες τις παράνομες κι άκυρες επιταγές, να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα υποσχετικά τους σημειώματα. Να σταματήσουμε να τα υπογράφουμε με τη θέλησή μας, τη νοθευμένη από τη σωρεία των "ναρκωτικών ουσιών" και ψευδαισθήσεών τους.
Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, εκεί που ανήκε από την αρχή.
Να μην κολλήσουμε στο στάδιο του προλετάριου, του εργάτη, όσες αμοιβές κι αν μας τάξουν μέσα βέβαια στα "λογικά πλαίσια". Tης δικής τους άθλιας, αποτροπιαστικής, παράλογης ολότελα, εξευτελιστικής για ανθρώπινα όντα, δολοφονικής λογικής.
Αλλά να στήσουμε το δικό μας εργοτάξιο κατασκευής της πραγματικότητας που μας αξίζει. Κι όπου θα γίνουμε συνάμα εργάτες και συνεργάτες και σχεδιαστές και διευθυντές και συνδιαχειριστές-ιδιοκτήτες της...

 Την άνοιξη η φύση οργιάζει.
Ας ακολουθήσουν οι καρδιές μας το παράδειγμά της!
Η δική μας πρωτομαγιά  θα τιμάται κάθε ξεχωριστή ολόφρεσκη στιγμή, κάθε καινούργιας γεμάτης ελπίδες και χρώματα αυγής.


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου