Ο Χρόνος Είναι Ένα Όπλο

Οι άνθρωποι έχουν εκπαιδευτεί να νοικιάζουν τους εαυτούς τους – με την ώρα, με την ημέρα, με την δεκαετία...

Τι είναι ο χρόνος; Ένα άτομο πιστεύει ότι βγαίνει από το αυτοκίνητο, περπατάει στον δρόμο και δεν έχει χρόνο. Δεν έχει χρόνο να πάει πουθενά, δεν έχει χρόνο να κάνει οτιδήποτε, δεν έχει χρόνο να επισκεφτεί κανέναν. Ο χρόνος για ένα άτομο είναι μια έλλειψη, ένα ελάττωμα, μια αιώνια έλλειψη. Αλλά ο χρόνος είναι θάνατος, γιατί στον χώρο δεν υπάρχει χρόνος, μόνο άπειρο.

Ο χρόνος υπάρχει για όσους είναι προορισμένοι να πεθάνουν, επομένως, για τον άνθρωπο, ο χρόνος είναι μια θανατική καταδίκη. Ένας άνθρωπος βάζει ένα ρολόι στον καρπό του και παρακολουθεί τους δείκτες να τρέχουν σχολαστικά σαν ποντίκια σε τροχό. Μεσημέρι, ένα τέταρτο πριν, πέντε λεπτά πριν – και δεν υπάρχει χρόνος, είναι ήδη αργά, έχεις αργήσει κάπου. Και δεν παρατηρεί ότι ο θάνατος στέκεται πίσω του, περιμένοντας υπομονετικά να στραγγίσει η ενέργεια του εσωτερικού του αστεριού, να σβήσει ο αντιδραστήρας της ψυχής, κλειδωμένος στην καρδιά του. Τότε ο χρόνος, σφίγγοντας το κοκαλιάρικο δρεπάνι του, θα ρουφήξει τους τελευταίους χυμούς της ύπαρξης από αυτόν και θα μετατρέψει τα πρωτογενή στοιχεία στην κρύα σκόνη του σύμπαντος. 

Και οι άνθρωποι πιστεύουν στον χρόνο. Πιστεύουν σε ένα φάντασμα, ένα φάντασμα, μια βολική ψευδαίσθηση που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Είναι καθαρή ψυχοσωματική, μαζική ύπνωση. Ο χρόνος είναι ένα ψυχοσωματικό φαινόμενο, το αποτέλεσμα του οποίου είναι πάντα το ίδιο… Θάνατος, θάνατος, θάνατος…

Δεν υπάρχει χρόνος! Αν το καταλάβεις αυτό, έχεις ξεφύγει από την δύναμή του. Και όσοι πιστεύουν στον χρόνο είναι ήδη νεκροί, ακόμα αναπνέουν, ακόμα περπατούν στην άσφαλτο, αλλά με το ένα πόδι στον τάφο. Κύριε, ευλόγησε αυτούς τους αφελείς που πιστεύουν στον θάνατο, όπου κι αν στρέφεται η προσοχή τους, η ενέργειά τους ρέει. Και οι άνθρωποι οικειοθελώς, καθημερινά, παραδίδουν την ενέργειά τους στον θάνατο, πιστεύοντας στον χρόνο…

Πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι όμως τον χρόνο; Για αυτούς, ο χρόνος είναι ένα μαστίγιο. Το ξυπνητήρι εκρήγνυται στο σκοτάδι σαν πυροβολισμός, και ένα άτομο πηδάει πάνω σαν στρατιώτης σε επιφυλακή. Καταπίνει το πρωινό τους γεύμα, φορά την μάσκα της ημέρας και βγαίνει από τη φωλιά του – στην ροή, στην πορεία, σε σχηματισμό. Παρασύρεται από δρόμους, σταθμούς, διαδρόμους, ασανσέρ. Πριν από το μεσημεριανό γεύμα, υπάρχει εξάντληση και μετά το μεσημεριανό γεύμα, μια παραπλανητική χαλάρωση, μια πλούσια παύση, σαν η ηρεμία πριν από μια νέα επίθεση. Και δύο ή τρεις ώρες πριν από το τέλος, υπάρχει ένας πυρετώδης καταιγισμός ιδεών, μια ξέφρενη μίμηση νοήματος, μια τελευταία προσπάθεια να δικαιολογήσει την ύπαρξή του ενώπιον του άψυχου βωμού του προγράμματος.

Τότε ο άνθρωπος εγκαταλείπει την κουζίνα του. Αφήνει το κουπί, βγαίνει από το αμπάρι, αλλά δεν αποκτά ελευθερία. Διασκορπίζεται στις επιτρεπόμενες διαδρομές, καταστήματα, παμπ, οθόνες, βιτρίνες. Γεμίζει το κενό με αγορές, αλκοόλ και θόρυβο. Αυτός είναι ο χρόνος όπως τον καταλαβαίνουμε. Ο χρόνος ως μεταφορικός ιμάντας. Ο χρόνος ως επιστάτης. Ο χρόνος ως λογιστής του θανάτου. Και έτσι αιώνια δεν έχουν χρόνο ούτε για την ζωή, ούτε για την αγάπη. Μόνο για ό,τι είναι προκαθορισμένο.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν είναι λάθος. Πρόκειται για μια παγκόσμια απάτη, που έχει εξυψωθεί σε σύστημα. Μπροστά στα μάτια μας, η ανθρωπότητα ληστεύεται από χρόνο, αντικαθίσταται από ψευδείς οδηγίες, πλαστούς στόχους και νεκρά νοήματα. Ο άνθρωπος έχει εκπαιδευτεί να εκμισθώνει τον εαυτό του – με την ώρα, με την ημέρα, με την δεκαετία. Πουλάει την ανάσα του, την προσοχή του, το αστέρι του μέσα στο στήθος του και όλα αυτά για πράγματα που σύντομα θα σαπίσουν στα σκουπίδια της ιστορίας.

Έτσι δημιουργείται μια σπουδαία μηχανή για την ανθρώπινη αξιοποίηση. Ο χρόνος διανέμεται σε δόσεις, σαν φάρμακο, σαν δηλητήριο, έτσι ώστε ο άνθρωπος να πεθαίνει αργά, ταπεινά, με ένα χαμόγελο, με μια αίσθηση ολοκλήρωσης. Έτσι ώστε να φεύγει από αυτήν την ζωή χωρίς να κάνει ούτε μια ερώτηση, χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή από πού προέρχεται.

Ο χρόνος δεν είναι μέτρο. Ο χρόνος είναι ένα όπλο. Ο χρόνος είναι η μορφή του θανάτου, τεντωμένος πάνω σε ένα ρολόι. Και όσο κάποιος πιστεύει στον χρόνο, βρίσκεται ήδη στον τάφο, παραδίδοντας την ενέργειά του, την προσοχή του και το πεπρωμένο του στον Θάνατο.

Οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ευαίσθητα πλάσματα. Μερικές φορές μια μόνο ματιά, μια μόλις αντιληπτή μυρωδιά, είναι αρκετή για να ανατρέψει τον κόσμο. Και όχι μόνο εν μέρει, αλλά ολοκληρωτικά – προς την φωτεινή ή την σκοτεινή πλευρά. Μικρά, φαινομενικά ασήμαντα πράγματα μπορούν να καταστρέψουν ή να σώσουν την ψυχή.

Αλλά με την πάροδο του χρόνου, οι άνθρωποι χάνουν τις αισθήσεις τους. Είναι σαν το δέρμα τους να γίνεται μια παχιά πανοπλία, σαν η μύτη τους να μην μπορεί πλέον να ανιχνεύσει μυρωδιές, και τα μάτια τους σταδιακά θολώνουν, σαν να καλύπτονται από καταρράκτη. Ο κόσμος χάνει την ευκρίνειά του, τα χρώματα ξεθωριάζουν, ο ήχος γίνεται θαμπός και ο άνθρωπος μένει μόνος με το δικό του κενό.

Και έτσι, αυτός ο αναίσθητος άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον κόσμο μέσα από ένα φίλτρο πόνου, φόβου και αδυναμίας. Μόλις χθες, ήταν ένα χαρούμενο παιδί, ικανό να χαίρεται με την αναπνοή και το φως, και σήμερα είναι δυστυχισμένος, χαμένος, λαχταρώντας να επιστρέψει σε μια αγνή αίσθηση ζωής. Αλλά αυτή η παχιά κρούστα -η πανοπλία της άρνησης- δεν εξαφανίζεται.

Προσπαθεί να την διαπεράσει, αλλά αυτή γίνεται πιο πυκνή, πιο δυνατή. Για να σπάσει ο πάγος, χρειάζεται ενέργεια, και η απόθεσή της αυξάνεται συνεχώς. Το άτομο ασφυκτιά κάτω από αυτήν την πίεση, κάτω από το βάρος της δικής του αδυναμίας. Χρειάζεται να αναπνεύσει, χρειάζεται να ζήσει. Αλλά όταν η αναπνοή του κόβεται, όταν ο χώρος συμπιέζεται, αρχίζει να σκοτώνει. Καταστρέφει τα πάντα γύρω του -όχι από κακία, αλλά από μια απεγνωσμένη ανάγκη να επιβιώσει.

Και εδώ ακριβώς πηγάζουν οι συγκρούσεις στον πλανήτη. Οι άνθρωποι δεν ήξεραν πώς να ζουν, πώς να αναπνέουν, πώς να είναι. Επιβίωναν, δεν ζούσαν. Κάποιος θα πεθάνει, αλλά άλλοι θα επιβιώσουν.

Ένα άτομο είναι κάτι περισσότερο από σάρκα και αίμα. Κάθε άτομο είναι ένα σύμπαν, και κάθε απώλεια ευαισθησίας είναι ένας σεισμός που καταστρέφει αυτό το σύμπαν. Και μόνο όσοι μπορούν να σπάσουν τον πάγο και να αποκαταστήσουν το φως στις καρδιές τους θα γίνουν πραγματικά απελευθερωμένοι και αθάνατοι…

 @OWL / 2026

 

Το δανειστήκαμε από ΕΔΩ