Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2021

Σαν σάβανο

  (To κείμενο είναι του φίλου μας "rohala' και δημοσιεύτηκε αρχικά στο andidras)

Mαμά, μπαμπά, το Κικάκι φαίνεται ανήσυχο μέσα στο κλουβάκι του. Δεν τρώει τα σποράκια του και δεν κελαηδάει! Λέτε να' ναι άρρωστο το πουλάκι μας; 

Η μαμά από το γραφείο, που είχε πνιγεί μέσα στα χαρτιά των λογαριασμών που συνέχιζαν να τρέχουν παρά το γενικό πάγωμα του lockdown, απάντησε βιαστικά:

Μην ανησυχείς Μαράκι, καλά θα είναι! 

Εκείνη τη στιγμή ανατρίχιασε στη φλασιά του παραλληλισμού του κλουβιού με το κλουβί που βρίσκονταν οι ίδιοι πια οι άνθρωποι. Λες οι φτερωτοί φίλοι να έπαιρναν την εκδίκησή τους; Μα πού ήταν ο μπαμπάς; Έξω αγρίεψε ο καιρός, βρέχει.

Ο σύζυγος είχε βγει στο μπαλκόνι του στενάχωρου μικρού διαμερίσματος, σα να'θελε να νιώσει το νερό πάνω στο βαρύ κεφάλι του να τον συνεφέρνει. Κάτι όμως συνέβη, το αντίθετο. Οι σκέψεις τον έσπρωχναν σε μια πιο σκοτεινή άβυσσο σε σχέση με τον μουντό χειμωνιάτικο καιρό:

Το κλείσιμο του εστιατορίου που δούλευε τα τελευταία χρόνια και τα λόγια του αφεντικού ότι πολύ δύσκολα πια θα ξανάνοιγε μετά και το νέο lockdown, οπότε να είναι έτοιμος για το χειρότερο! Πόσο χειρότερο; Ο μόνος μισθός που έτρεχε στο σπίτι ήταν πια ο δικός του. Η σύζυγος άνεργη εδώ και δυο χρόνια, μετά το κλείσιμο του φωτοτυπάδικου λόγω της οικονομικής κρίσης που ποτέ δεν άφησε τη χώρα από τις δαγκάνες της.

Οι σκέψεις αγρίεψαν σαν τον καιρό, το κορμί του μούσκεμα, μα δεν ένιωθε τίποτα πια, μόνο τον άγριο χορό των σκέψεων στο ανήμπορο πια να τις χειριστεί κεφάλι του:

Η εισπρακτική εταιρεία με τις τηλεφωνικές απειλές, το στεγαστικό δάνειο που αδυνατούσαν εκ των πραγμάτων να αποπληρώσουν. Η απειλή του ξεσπιτώματος και μία σύριγγα να πλησάζει για να τους κρατήσει υγιείς! Υγιείς; Πόσο ειρωνικό ακουγόταν, πόσο επώδυνο, σαν αλάτι στις ανοιχτές πληγές τους. Και το κοριτσάκι του, το Μαράκι; Θυμόταν τη μέρα που τον είχαν καλέσει να το πάρει μισολιπόθυμο από το σχολείο, λίγο πριν αυτό κλείσει, και το διευθυντή να τον διαβεβαιώνει ότι δεν έφταιγε η μάσκα που τη φορούσε ακόμη και στο διάλειμμα, τρέχοντας σαν κατσικάκι, μάλλον κάτι άλλο θα είναι, ίσως δεν έφαγε πρωινό, ίσως...Μέσα του είχε νιώσει οργή, καθώς αγκάλιαζε το κοριτσάκι της πρώτης τάξης, που ξέπνοο του έλεγε πως δεν έχει κάτι κακό, γιατί είχε ταραχτεί βλέποντας τον μπαμπά του έτοιμο να δακρύσει.

Οι σκέψεις του τρυπούσαν πια το κεφάλι. Πλησίασε τα κάγκελα. Δεν ήταν αυτός πια, ήταν ένα άδειο σώμα. Άνοιξε τα χέρια του προς τον ουρανό, λες και περίμενε μια υπερβατική ανταπόκριση, όμως...Ο χρόνος σταμάτησε. Για δευτερόλεπτα, καθώς βρισκόταν στο κενό, ένιωσε με έναν ανείπωτο τρόπο και πάλι ζωντανός, αλλά μετά ακούστηκε αυτός ο φοβερός γδούπος στην άσφαλτο.

Η μαμά το άκουσε και πετάχτηκε απορημένη και με ένα πολύ κακό προαίσθημα στο βρεγμένο μπαλκόνι. Αγάπη μου, είσαι καλά; Και τότε είδε αυτό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει. Η ευγενική της καρδιά σταμάτησε...σωριάστηκε κι αυτή ένα άδειο σώμα κάτω στο γλιστερό μπαλκόνι.

Το Μαράκι, που έπαιζε στο δωμάτιο, έβαλε μια φωνή: Μαμάκα, μπαμπά, το Κικάκι μας κάτι έχει, χτυπιέται στο κλουβί σαν τρελό! Μαμά, μπαμπά, πού είστε, γιατί δεν μου μιλάτε; Φοβάμαι, δεν είμαστε ασφαλείς στο σπιτάκι μας;

Έξω, στο δρόμο της γειτονιάς της κατακτημένης πόλης, επικρατούσε νεκρική ησυχία.

Μια φωνή ακουγόταν από την ανοιχτή τηλεόραση του σαλονιού, από κάποιου ειδησεογραφικού δελτίου το πολυβολείο, να φωνάζει με αγανάκτηση ότι όλοι θα πρέπει να εμβολιαστούν με το ζόρι!

Έξω η βροχή καταλάγιαζε, μα η νύχτα έμοιαζε να σκεπάζει σαν σάβανο ολόκληρο τον κόσμο.

ROHALAS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου