Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

Dead Christmas



Τα στοιχεία αποτελούν κόλαφο για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα και την αντίληψή του περί πολιτισμού και αξιών: Πάνω από 152 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον πλανήτη βρίσκονται σε καθεστώς απάνθρωπης και δολοφονικής καταναγκαστικής εργασίας (με τις ευλογίες των πολυεθνικών εταιρειών που χρειάζονται πρώτες ύλες για να κατακλύσουν τις αγορές με τα έξυπνα κι εύχρηστα γκατζετάκια, τις διάφορες συσκευές και άλλα προϊόντα τους), ενώ 40 εκατομμύρια πλέον άτομα (τουλάχιστον) βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας.
 (πχ: Τα παιδιά σκλάβοι στα «ορυχεία του τρόμου» στο Κονγκό-Από την ηλικία των 4 ετών εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες στην εξόρυξη κοβαλτίου ή: Σύγχρονη σκλαβιά. Όνειδος για την ανθρωπότητα)
Κι αυτές οι συνθήκες δεν ευδοκιμούν μόνο σε Αφρική και Ασία κυρίως, αλλά πλέον συμβαίνουν και
στην καρδιά της Ευρώπης. Στο μεταξύ όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι ανά τον κόσμο υποπρολεταριοποιούνται, ενώ από την άλλη αυξάνεται σκανδαλωδώς η κάστα των κροίσων

Ηappy New Fear!

Και μέσα σε όλα, νάτος πάλι ο κωλοπαιδαράς κοιλαράς (τυχαίο αυτό του το γνώρισμα;), ο κοκακο(ω)λο-αναθρεμμένος "άγιος" που έρχεται (πιο σωστά μας τον κουβαλάνε για στυγνά εμπορικούς κι εμπορεύσιμους λόγους) σαν ειρωνικός πύραυλος από τα παγωμένα του λημέρια:
τα αόρατα διευθυντήρια της νέας α-ταξίας πολιτικών καθαρμάτων, τα εργαστήρια κοινωνικών μαζικών ταφών, τα σχεδιαστήρια καπιταλιστικών ψυχαναγκασμών, τα στρατηγεία σχεδιασμού απανωτών φορολογικών "δώρων", τις βόμβες εισπραχτικών τρόμων, τα κολαστήρια αστυνομικών μπουντρουμιών!
 Τα τσοπανόσκυλα δεν σταματούν να γαβγίζουν άγρια, παρά το πέρασμά του, για να θυμίσουν στα κοπάδια, ιδιοκτησίας τσελιγκάδων και κρυφών από πίσω μεγαλο-αφεντάδων, ότι οι χαζοχαρούμενες φαντασιώσεις και τα χονδροκομμένα, ευρείας κατανάλωσης, παραμύθια είναι παρηγοριά για τους ασθενείς-ποτέ διέξοδος χειροπιαστή και πραγματική.
Tα λογής φωτεινά φτιασίδια και τα λαμπιόνια δεν μπορούν με τίποτε να εξωραΐσουν την κοινωνική ασχήμια και την πνευματική εξαχρείωση.Οι άστεγοι, οι άνεργοι, οι αποκλεισμένοι, οι παρίες, οι χθεσινοί νοικοκύρηδες και νυν επαίτες, φλερτάρουν περισσότερο με τους καλικάντζαρους και τα στοιχειά, γινόμενοι κομμάτι της πιο σκοτεινής όψης των λεγόμενων εορταστικών ημερών.
Όλο και πιο πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι θέλουν να καταπιούν όλη τη σιωπή μέχρι οι λέξεις να χάσουν κάθε νόημά τους, κάθε λόγο ύπαρξης. Γιατί οι λέξεις τους πρόδωσαν, αφέθηκαν να χρησιμοποιηθούν απο αυτές και στη συνέχεια εκείνες τους ξέρασαν στα πιο στείρα εδάφη της ψυχής και στα πιο  δύσοσμα και αγωνιώδη λαγούμια της ζωής.

Μπροστά σε όλα τα καλούδια που ετοιμάζεται να φέρει κι αυτός ο σημαδεμένος σαν τράπουλα σεσημασμένων λωποδυτών κι απατεώνων χρόνος, ίσως η μόνη λύση είναι να του γυρίσουμε πεισματικά την πλάτη. Να αρνηθούμε κάθε ευχή που, στηριγμένη στις συνειδητές ψευδαισθήσεις των λέξεων, έχει απολέσει κάθε νόημα. Να αρνηθούμε να εκπληρώσουμε κάθε πειθήνια υποχρέωση που φέρνει ο νέος χρόνος και οι σπόνσορες και ιδιοκτήτες του. Να αρνηθούμε κάθε προσφορά της συμφοράς και του εμπαιγμού των χειριστών αυτής της ύπουλης, νεκρής γλώσσας: είτε λέγεται "Βlack Friday" είτε "κοινωνικό μέρισμα" είτε "ελαστική εργασία" είτε  διακανονισμός είτε κατώτατος μισθός είτε άλλη 24ωρη "απεργία" μετά υγιεινού περιπάτου είτε άλλη "θυσία" για έξοδο στις "αγορές" είτε άλλη σωτηρία τραπεζών είτε είτε είτε...

Και, ως οι πραγματικοί δημιουργοί του χρόνου που μας αναλογεί, να επανακαθορίσουμε την ποιότητα και τους χτύπους των ρολογιών, που θα τα συντονίσουμε στις δικές μας συχνότητες και στη δική μας νέα γλώσσα. Αυτή όπου η λέξη γιορτή δεν έχει περιορισμένα χρονικά όρια, διότι σημαίνει έναν υπαρκτό κόσμο καλύτερο για τους ζώντες ανθρώπους, απαλλαγμένο από σιχαμερούς χαρτογιακάδες και παράσιτα, νεκροθάφτες και μοιρολόγια και...αγιοποιημένους ή εκθειασμένους αντιερωτικούς κυφήνες και υπαλλήλους άπληστων αφεντάδων.

Και κάτι ως επίλογο: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ!

 ανιχνευτής

(αναδημοσίευση ανάρτησής μου στα τέλη Δεκέμβρη του 2017, στο antidras)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου