Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Ο μόνος θεός της ανθρωπότητας, κατά κάποιο τρόπο;

Με βάση την ανάρτηση του ανιχνευτή Το εσωτερικό κοχλάζον σύμπαν, θα αφεθώ σε μια δίνη σκέψεων που ίσως με οδηγήσουν σε μια ιδιότυπη προσέγγιση αυτού που ο Γιουνγκ ονόμασε "συλλογικό ασυνείδητο" της ανθρωπότητας.

 Ένα πεδίο όπου στροβιλίζονται, σε ενεργειακή μορφή που από μόνη της αποτελεί μια μορφή συνείδησης, όλα εκείνα τα "κοχλάζοντα στοιχεία" του ασυνείδητου κάθε ανθρώπινου όντος που έχει υπάρξει ή υπάρχει. Kι όλων μαζί συγχρόνως. Στοιχεία που εύστοχα, κατά την κρίση μου, ο ανιχνευτής προσδιόρισε ως "ροπές, τάσεις, ιδέες" που υλοποιούνται, αλληλεπιδρώντας κι εκδηλώνοντας συγκεκριμένες επιλογές κι άρα συμπεριφορά. Να προσθέσω σε αυτά τα στοιχεία και αόριστες εντυπώσεις, αυτοματισμούς, φοβίες, συναισθηματικά αποτυπώματα σημαντικών και δραματικών γεγονότων ακόμα και του απώτατου παρελθόντος, επιρροές αρχετυπικών συμβολισμών κτλ.
 Τα οποία, καθενός ανθρώπου χωριστά κι όλων μαζί κατά την υποτιθέμενη "ροή" του χρόνου -άλλη μια συλλογική ψευδαίσθηση, Ο χρόνος είναι άχρονος! και λειτουργεί με παράξενους τρόπους εκτός κι εντός πλανήτη, ενώ μπορεί και να "στρεβλωθεί" υπό την επίδραση κατάλληλα διατεταγμένων πολύ ισχυρών μαγνητικών πεδίων..βλέπε χωροχρονικά ταξίδια;!- πραγματοποιούν μια μετάβαση από το μερικό προς το ολικό.
 Κι αυτό το ολικό πεδίο, που δημιουργείται από την επιμέρους μερίκευση του ασυνείδητου κόσμου και της διεξόδου προς το συνειδητό και υλικό πεδίο, κάθε ανθρώπου ή ομάδας και κοινωνίας ανθρώπων, είναι το αποτέλεσμα της εγγραφής στην ύλη -ας το θέσω πολύ απλοϊκά έτσι- όλων των παρατεταμένων πλανών, των ψευδαισθήσεων, των στρεβλών αντιλήψεων, των αστοχιών και των νοητικών αποβλήτων. Αλλά και της δημιουργικής έκφρασης, των υπερβάσεων, των όποιων εξελικτικών αλμάτων της ανθρωπότητας.
 Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ποιας ποιότητας τάσεις και παγιωμένες καταστάσεις εν μεσω της Ιστορίας, υπερτερούν ή παρουσιάζουν, κάθε φορά, γεωμετρική αύξηση. Επηρεάζοντας, ίσως κι όχι σε αμελητέο βαθμό, την πορεία του ανθρώπου πάνω σε αυτό τον γαλάζιο βράχο που ταξιδεύει μέσα στο κοσμικό γίγνεσθαι.

 Κι αυτό το συλλογικό λεπτοφυές πεδίο, το "συλλογικό ασυνείδητο", μέσα στο οποίο διαγράφουν ενεργειακές τροχιές οι συνεκτικές μνήμες, αλλά και ανεκπλήρωτοι πόθοι όλης της ανθρωπότητας, είναι μια ενεργειακά ενσυνείδητη οντότητα. Αλλά και μία γκεστάλτ οντότητα, δηλαδή ένα σύνολο που διαθέτει περισσότερες ιδιότητες από τα επιμερους μέρη του, εάν αυτά υπολογιστούν ξεχωριστά, είναι δηλαδή μια εικόνα ή μορφοδιάταξη "ευρύτερη" σε σχέση με τα συνθετικά της κομμάτια..

Κι αυτό το πεδίο έχει την ικανότητα να επηρεάζει την εκδήλωση συμπεριφοράς των ανθρώπων και τις δυνατότητες απόκτησης δημιουργικής έκφρασης ή να συντελεί στο μπλοκάρισμα αυτών, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν το ποιόν ενός πολιτισμού.
 Ίσως αποτελεί και μία πηγή άντλησης των λεγόμενων "ψυχικών δυνάμεων", απόλυτα υπαρκτών, αποδεδειγμένων κι ως ένα σημείο εργαστηριακά μετρήσιμων. Ωστόσο, συμπληρωματικά αλλά και από τη σκοπιά της διεύρυνσης των παραπάνω, χρήσιμο θα ήταν εδώ να ανατρέξουμε σε κάποιες παλιότερες αναρτήσεις:  Το ξεκίνημα της πραγματικής επιστήμης: "Το Πεδίο: Η Μυστική Δύναμη του Σύμπαντος - Η Εποχή του Μηδενικού Σημείου" και Οι Αγνωστες Δυνάμεις του Ανθρώπου

Οπότε, όταν ένας καλλιτέχνης ομολογεί ότι η έμπνευσή του, για τη δημιουργία του έργου του, ήταν ακατανόητη και για τον ίδιο, κάτι σαν "ουρανοκατέβατη", προφανώς κατάφερε να συντονιστεί με το "ενεργειακό άθροισμα" όλων των επιμέρους αντιλήψεων, ιδεών και εφαρμογών τους ή μη που είχαν παραμείνει σαν "αγκάθι" ή ασχημάτιστη στο σύνολό της μορφή μέσα στο υποσυνείδητο ενός ή περισσότερων ανθρώπων. Ένας συντονισμός ή "download" που γίνεται τις περισσότερες φορές ακούσια αλλά μπορεί και να ειδωθεί κι ως εκούσια πραγμάτωση - κάθε δράση επιφέρει μία αντίδραση- με την αυτοσυγκέντρωση, την επιμονή στο σχηματισμό της ιδέας που τελικά μόνο αποκλειστική δεν ήταν, στο μυαλό ενός ανθρώπου σε συγκεκριμένη χωροχρονική στιγμή..

 Αλλά το παραπάνω παράδειγμα αφορούσε τις θετικές πλευρές του πράγματος. Και δεν ξέρω αν εκείνες υπερτερούν των αρνητικών ή φθοροποιών πλευρών, σύμφωνα και με την καταγεγραμμένη ιστορικά πορεία του ανθρώπου, τις συνθήκες που προσδιορίζουν τη συναινετική πραγματικότητα και το εξελικτικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται ή δεν θα'πρεπε να βρίσκεται -άλλη μια χρήσιμη παραπομπή, με τα λόγια του Γουίλλιαμ Μπάροουζ  : Μία εκστατική επιθυμία...
Θυμηθείτε εδώ τα περί "κρίσιμου σημείου" που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Και ίσως..ίσως λέω, αυτό το "συλλογικό ασυνείδητο" να αποτελεί και το μόνο που μπορεί να αποκαλεστεί "θεός" της ανθρωπότητας, με συνείδηση της διαρκώς διογκούμενης υπόστασής του και με -χαοτικά εκδηλωμένη συχνά- επίδραση στα δημιουργήματα που..τον δημιούργησαν!
Ή όπως έχει ειπωθεί: "it moves in a mysterious way".

 Βεβαίως, όλα τα παραπάνω δεν απαλάσσουν το άτομο από την ευθύνη των επιλογών του και της ανάληψης ευθύνης των συνεπειών τους.


O Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου