Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Το τρομαχτικό του έρωτα

Ρενέ Μαγκρίτ: οι ερωτευμένοι

"Ο Ρενέ Μαγκρίτ ήταν ένας αριστοτεχνικός ζωγράφος και υπήρξε μία από τις πιο ιδιότυπες και χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ευρωπαϊκού σουρεαλισμού.
Πίστευε απόλυτα ότι το “μη πραγματικό είναι το κέλυφος του πραγματικού” και πάνω σε αυτή την πεποίθηση ύφανε τη ζωή και την τέχνη του. Αναζητούσε πάντα το παράξενο και το ασύνηθες, συνδυάζοντας απίθανα μεταξύ τους πράγματα τα οποία απέδιδε με ρεαλιστικό τρόπο.
Στους πίνακές του επιδίωκε να αποκαλύψει τις πολλαπλές όψεις της πραγματικότητας δημιουργώντας εξωπραγματική ατμόσφαιρα με την χρήση ονειρικών και υπερλογικών στοιχείων"
από την παρουσίαση της Λίλιαν Σίμου 

Ο Λουίς Αραγκόν είχε πει ότι  "Υπάρχει ένα σουρεαλιστικό φως, το φως που λάμπει στα θύματα των δολοφονιών και στην αγάπη".
Βλέποντας τον παραπάνω αινιγματικό πίνακα του Μαγκρίτ, δεν μπορώ να μη σκεφτώ αυτά τα λόγια του Αραγκόν.
Γιατί, ίσως ο έρωτας είναι ένα είδος τύφλωσης του εαυτού του ερωτευμένου. Που προβάλλει συχνά στο πρόσωπο που τον γεμίζει με αυτό το μούδιασμα σε όλες τις αισθήσεις και τον εμπνέει με διαθέσεις υπερβατικές και συγχρόνως βασανιστικές για τη λογική του, όλα εκείνα τα στοιχεία που επιθυμεί ο ίδιος ή ίδια να έχει ο άλλος. Χωρίς  απαραίτητα να συμβαίνει στην πραγματικότητα αυτό και όταν η διαπίστωση αυτή έρθει αναπόφευκτα και γίνει τελικά αποδεκτή ως πραγματικότητα, τα αποτελέσματα είναι οδυνηρά. Όπως ισχύει για έναν τυφλό τις πρώτες στιγμές που ξαναβρίσκει το φως του και οφείλει -στον εαυτό του- να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, καθόλου εύκολη στις αρχές, αφήνοντας πίσω την οικειότητα της ανυπαρξίας όρασης. Όποια σημασία μπορεί να υιοθετήσει αυτός ο τελευταίος όρος.
 Αλλά ο έρωτας είναι κι ένα είδος δολοφονίας, συχνότατα, του εαυτού, με βάση και τις προηγούμενες σκέψεις. Ένας φόνος, με θύτη και θύμα. Με αφέντη που δολοφονεί σιγά σιγά τον υπηρέτη του. Μια παράξενη ιδιότυπη τυραννία, περιορισμένη στον μικρόκοσμο δύο ανθρώπων. Μια σχέση απώλειας του εαυτού ενός εκ των δύο ή και των δύο. Όταν η αρχική τρέλα του έρωτα μοιάζει με τρένο με πειραγμένα φρένα που πορεύεται προς ένα απειλητικό αδιέξοδο κι ένα χάσμα στο οποίο παραμονεύει  η επώδυνη πτώση στο πιο σκοτεινό κενό της ύπαρξης.

Αυτό το υπερρεαλιστικό φως πάντα συνόδευε τα βλέμματα εκείνων που οδηγούνται στην απώλεια του εαυτού τους ή που ακροβατούν ανάμεσα στους κόσμους. Και γιατί όχι να εξακολουθεί να συνοδεύει και στο δίχως επιστροφή πέρασμα σε έναν από αυτούς. Πραγματικό ή όχι δεν έχει σημασία. Άλλωστε ίσως και ο θάνατος να μην είναι αυτή η μη-πραγματικότητα που νομίζουμε ότι είναι. Όπως κι ο έρωτας δεν είναι αυτό που νομίζουμε ότι είναι. Δεν είναι δικός μας, δεν μας ανήκει, εμείς του ανήκουμε ολοκληρωτικά! Κι αυτό ίσως να είναι και κάπως τρομαχτικό, δεν συμφωνείτε;

Ο Ένοικος...
ΥΓ: Όσο για την αγάπη; Αυτή δεν συνδέεται σώνει και καλά με τον έρωτα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου