Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

(και με τη σύμφωνη γνώμη της πιο προωθημένης επιστήμης) να ευχηθώ "καλή μας μόλυνση"!


Μην περιμένεις από εμένα ευχές που συναντάς και σε τυποποιημένες εορταστικές καρτούλες. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν οι καρτούλες, που μπορεί να είναι και μικρά αισθητικά κομψοτεχνήματα.

Απεχθάνομαι όμως τα πρωτόκολλα συγκεκριμένων ημερών (και τα πρωτόκολλα γενικώς!), τα λόγια που ομοιάζουν με στρουθοκαμηλισμούς απέναντι στην επέλαση των αγριμιών, τις ευχές που παραμένουν αδρανείς μπροστά στις ανάγκες των καιρών για πράξη ή έστω ανάληψη ευθύνης του κάθε εμπλεκόμενου εαυτού στα διαστροφικά παιχνίδια του χρόνου που φεύγει και του νέου που έρχεται σε μορφή κόπιας του απερχόμενου. Τι να σου πω λοιπόν; Καλή χρονιά; Κακή, ψυχρή, ανάποδη, παράλογη, μισάνθρωπη, μηχανορράφα, αιμοσταγής, απατεώνισσα, αλαζονική για τους θεούς και θεΐσκους και διαμελιστική και βαριά διαταραγμένη για τους κοινούς θνητούς, ήταν η χρονιά που φεύγει. Και αυτή που μπαίνει με τους οιωνούς της και τις προβλέψεις που ήδη κραδαίνει σαν δαμόκλειο σπάθη, δεν φαίνεται να ξεφεύγει από αυτό το «νεοταξικό κανόνα» και τα νέα παγκόσμια και τοπικά ήθη, το αντίθετο μάλιστα! Φαίνεται να διευρύνει τον κανόνα ώστε να συντρίψει κάθε εστία αμφισβήτησής του και να θάψει κάθε ελπίδα αντιστροφής των πραγμάτων.

 Σύμφωνα όμως με τη «νέα αλχημεία» της κβαντικής φυσικής (Κβαντική Φυσική : Η Νέα Αλχημεία), έχει άλλωστε αποδειχτεί τόσες φορές πειραματικά σε εργαστήρια όλου του κόσμου, ο «παρατηρητής» επηρεάζει την ύλη και οδηγεί στην «κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης», που μέχρι τότε αποτελούσε μια δίνη πιθανοτήτων όπου όλες κατείχαν ίσο μερίδιο υλοποίησης σ’ετούτη τη διάσταση-δες και το περίφημο νοητό πείραμα της «γάτας του Σρέντιγκερ» με τις πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Άρα ο παρατηρητής διαμορφώνει την πραγματικότητα με την παρατήρησή του και το υποατομικό σωματίδιο-δομικός λίθος του υλικού κόσμου παύει, έστω και προσωρινά (καθώς ο χρόνος είναι άχρονος), να αποτελεί ενεργειακό κύμα και γίνεται ύλη, δηλαδή απτή πραγματικότητα.
 Δες εδώ και το συγκλονιστικό πείραμα της διπλής σχισμής.
 Και η σκέψη, η επιδίωξη, πόσο περισσότερο η ενεργός θέληση, διαμορφώνει την πραγματικότητα!
Μαγεία; Ω! μα ναι! Όπως κάθε επαρκώς προηγμένη τεχνολογία ελάχιστα διαφέρει από τη μαγεία. Σκέψου απλά τις αντιδράσεις ενός ανθρώπου στις αυγές του 20ου αιώνα (κι ας μην πάμε πιο πίσω) αν κάποιος τολμηρός οραματιστής τού μιλουσε για τα επιτεύγματα της τεχνο-επιστήμης της τόσο άνισης ωστόσο εποχής μας…

Οπότε, αν τα παραπάνω εκπληκτικά και αποδεδειγμένα αξιώματα της Κβαντομηχανικής τα προσγειώσουμε στην πεζή και μίζερη και θλιβερά προς το παρόν μονολιθική πραγματικότητά μας, ρευστής και διαρκώς υπό διαμόρφωση (κάτι που οι κλειδοκράτορές της ΔΕΝ θέλουν να γνωρίζουμε και να ενστερνιστούμε!), τότε καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα:
ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΤΡΟΠΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΩΣ ΠΑΓΙΩΜΕΝΗ! Αρκεί να υπάρξει μια «κρίσιμη μάζα παρατηρητών», που συμφωνούν στην αλλαγή της «αφήγησης» της λεγόμενης «πραγματικότητας» και προχωρούν στη συναισθηματική διεύρυνση και διανοητική υπέρβαση που συνιστά ένα «κβαντικό άλμα συνείδησης». Κι επειδή οι ιδέες και οι κινήσεις που συνοδεύουν την εφαρμογή τους μεταφέρονται αστραπιαία και δίχως χωροχρονικούς φραγμούς σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη (άλλη μια «μαγική ιδιότητα» του κόσμου μας που έχει και αυτή πειραματικό αντίκρισμα-δες και για τη νέα αντίληψη περί «μορφογενετικών πεδίων»), θα γίνουν γνωστές και σε πολύ μεγάλο ποσοστό του υπόλοιπου πληθυσμού. Και θα τον «μολύνουν». Όχι όμως όπως μολύνονται τα πιθηκάκια (στο γνωστό πειραματάκι) και κατά συνέπεια οι άνθρωποι, που καταλήγουν με την κοινωνική μηχανική ελέγχου των μαζικών αντανακλαστικών να συμπεριφέρονται ωσάν εκπαιδευμένες χειραγωγήσιμες μαϊμούδες...

 

Αρκεί αυτός ο «ιός» να έχει την ακατανίκητη δύναμη να σπείρει μέσα στις ατομικές συνειδήσεις των «ξενιστών» (κι άρα να αποκτήσει υπολογίσιμη συλλογική ισχύ) όλες εκείνες τις ιδιότητες που αναδεικνύουν τα δίποδα όντα σε ανθρώπινες υπάρξεις. Που θέλουν να σφύζουν από γνώση και κατανόηση, πάνω απ’όλα των πραγματικών δυνατοτήτων και προοπτικών εξέλιξής τους μέσα στο γίγνεσθαι ολόκληρου του πλανητικού τοπίου και ίσως κι έξω από αυτό, σε διαστρικές λεωφόρους που πάντοτε έλκυαν την έμφυτη ανησυχία της ανθρώπινης φύσης. Και Δύναμη, Ανεξαρτησία αντίληψης, Περιέργεια και Δέος. Για τα θαύματα της Φύσης, για το θαύμα της ύπαρξης, της «μουτζούρας» που αφήνει ο καθένας στο πέρασμά του και σε αλληλεπίδραση και συνάρτηση με τα ίχνη των άλλων μετατρέπεται στις μπογιές και τα πινέλα που μεταμορφώνουν τον κόσμο στην πιο ζωηρόχρωμη ηλιόλουστη ημέρα και την πιο καθάρια έναστρη νύχτα…
Γεμάτες συναρπαστικές υποσχέσεις!


Περιττό να πούμε, αλλά θα το κάνουμε, ότι τέτοιων ποιοτήτων και απερίφραχτης έμπνευσης και αυτενέργειας ελεύθερες υπάρξεις δεν μπορούν να συνυπάρξουν με δεσμοφύλακες, διευθυντές και μετόχους σύγχρονων στρατοπέδων, μονοπωλητές εξηγήσεων και εμπόρους δηλητηρίων για το σώμα και την ψυχή, μαγείρους και διακινητές της πληροφορίας (oλόκληρο το σύμπαν, όπως και κάθε σύστημα έμβιων οντοτήτων, δεν είναι παρά μια δέσμη πληροφοριών ή μια κυματική συνάρτηση που έχει καταρρεύσει) και της γνώσης. Και φυσικά είναι ασύμβατες με τον παρασιτισμό και τις ασυναρτησίες μεν φονικές δε του χρηματοπιστωτικού συστήματος, είτε φυσικού είτε ψηφιακού-πλαστικού χρήματος.

Οπότε, αν περιμένεις από εμένα κάποια ευχή, όσο και ου-τοπική κι αν σου φανεί (άλλωστε το’χουμε επισημάνει ότι ουτοπία δεν είναι ένας τόπος ή μια κατάσταση που δεν υπάρχει ή δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει, αλλά που δεν έχει υπάρξει ακόμα!), να ευχηθώ… ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΜΟΛΥΝΣΗ!


 ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου