Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2020

Δαιμονολογίας ανάγνωσμα...


Για λίγα μόνο λεπτά, που είχαν όμως τη βαρύτητα ενός χρονικού βρόγχου που φλερτάρει με την αιωνιότητα, παρέμεινα πετρωμένος στο σταυροδρόμι. Νύχτα. Ένα μέρος από αυτά που οι διαβάτες καλούνε δαίμονες για να ζητήσουν αποκτήματα και προνόμια με αντάλλαγμα την ψυχή τους. Αν διαθέτουν κάτι τέτοιο, αλλιώς η συμφωνία ακυρώνεται εν τη γενέσει. Αναπνέω με βουλιμία τον παράξενα καθαρό αέρα, κι αυτός εισχωρεί λυτρωτικά στα ευγνώμονα πνευμόνια μου, καθώς κανένα πάνινο ή υφασμάτινο εμπόδιο δεν έχει θέσει φράγμα στις αναπνευστικές μου θύρες.

Σκέφτομαι τους Ινδιάνους που προτιμούσαν να σκέφτονται με την καρδιά, γιατί πίστευαν ότι μόνο τρελοί όπως οι λευκοί κατακτητές κι απατεώνες σκέφτονταν με το μυαλό.
 Καταλαβαίνω ότι οι δικοί μου δαίμονες είναι τα δίπολα που κατασκήνωσαν στα πιο εύφορα εδάφη της καρδιάς μου και θορυβούν, κοντράρονται, γεμίζουν τον τόπο με τα σκουπίδια τους, διεκδικούν με θράσος την αποκλειστικότητα του χώρου.
Προσδοκίες μεγάλες και μεγάλες απογοητεύσεις. Αφύπνιση και λήθαργος. Σκοτεινή πλευρά και φως. Συμβιβασμός και σύγκρουση. Κίνηση κι ακινησία. Ανοιχτά πεδία και συρματοπλέγματα με επόπτες και ένοπλους φρουρούς.
Φόβος και...ποιο είναι το αντίθετο; Ναι, φοβάμαι. Το παρελθόν που αναπολώ, το παρόν που αναθεματίζω, το μέλλον που με συντρίβει στις προοπτικές του. Ποιος φταίει; Οι άνθρωποι που πιστεύουν αυτό που δεν βλέπουν και δεν πιστεύουν αυτό που βλέπουν; Οι άνθρωποι που βλέπουν αλλά αισθάνονται πολύ αδύναμοι, ακόμη κι αν βρεθούν μαζί, για να τα βάλουν με όσα βλέπουν και εισπράττουν; Διόλου βέβαια σπάνια, όλα ετούτα κι εκείνα να τους χτυπούν σαν μαστίγια πάνω σε υποζύγια (που συχνά τα ίδια νομίζουν ότι είναι και καθαρόαιμα άτια), ή να τους στοχεύουν σαν βόμβες με ωστικά κύματα ολέθρου...
 Όχι! Οι άνθρωποι φοβούνται πιο πολύ να παραδεχτούν τους φόβους τους. Όποιος μάλιστα δηλώνει ότι φοβάται περισσότερο τον εαυτό του είναι αυτός που παίρνει τον εαυτό του τόσο πολύ σοβαρά που τελικά βρίσκει το τέλειο άλλοθι για να κάθεται στα χαλασμένα αυγά του. Και να πεθαίνει στην πείνα από έλλειψη ζωής.
 Κι ο Σαίξπηρ είχε εκπληκτικό δίκιο όταν έγραφε πως όποιος φοβάται μήπως πεθάνει, πεθαίνει πολλές φορές πριν από το θάνατό του.

Ω δαίμονα του σταυροδρομιού! Εδώ στα μακρινά μέρη από τον αποκαλούμενο πολιτισμό, εδώ όπου οι σκιές της ψυχής θεριεύουν από άγρια αρχέγονη ικανοποίηση, εδώ που βρέθηκα και σκέφτομαι ότι οι πιο σημαντικές ερωτήσεις, αυτές που ενέχουν τον "κρίσιμο κίνδυνο" της μεταμόρφωσης, της διεύρυνσης και της υπέρβασης, είναι συχνά αυτές που απαντιούνται επίσης με ερωτήσεις. Και ειδικά όταν οι απαντήσεις συνοδεύονται με αποσιωπητικά...
 Γαμημένε όσον αφορά τις ψευδαισθήσεις που τρέφεις εν γνώσει σου και αδύνατον να σε ξεγελάσω όταν σε οραματίζομαι σαν σοφό γερο-Ινδιάνο μάγο, που επιδίδεται σε ένα ιεροτελεστικό χορό γύρω από τη φωτιά και στην ιεροτελεστική πόση γενναίων δόσεων "νερού της φωτιάς"...Σ' εσένα μιλάω εαυτέ μου, σ' εσένα που όλοι οι δαίμονες να σκάσουν μύτη τώρα μπροστά σου, θα σκιαχτούν όταν ξυπνήσουν αυτούς που κοιμούνται μέσα σου σαν μωρά της συμφοράς αλλά και του ζωογόνου Χάους, που μόνο με υπνωτικά χαπάκια μπορείς να απαλλαχτείς κάμποσο από δαύτα.
 Πες μου, θέλω να το ακούσω, θέλω να κολυμπήσω σαν ναυαγός μέσα στα αγριεμένα κύματα της ύπαρξης και ποιος ξέρει; Μπορεί και να ξεβραστώ  στο νησί όπου μπορεί και να μην υπάρχει άλλη ψυχή ζώσα ανθρώπινη, με τις καρύδες και τους φοίνικες με τη μεγάλη σκιά και την πηγή που σε ξεδιψά και δεν στερεύει ποτέ  και το θαμμένο θησαυρό των πιο ταξιδεμένων πειρατών για να ξεθάψω, που δεν είναι άλλο από το σεντούκι με τα απομνημονεύματα από την υπεραφθονία περιπέτειας που έζησαν. Βλέπεις, οι δαίμονές μου σαν να άρχισαν να ξυπνούν και να μου ψιθυρίζουν τα δικά τους, πού να ξυπνήσουν και για τα καλά! Πες μου, αν εσύ είσαι ο πραγματικός μου εαυτός τελικά και όχι μια ρέπλικα ανθρώπινου όντος , με συνθετικό αίμα και πειραγμένο DNA από κάποιο εμβόλιο που δεν κατάλαβα καλά καλά και πότε μου το κάνανε. Κάνε μου την τόσο δύσκολη να την προφέρω από μόνος μου ερώτηση ή μάλλον το μικρό αυτό σετ ερωτήσεων, αυτό που μοιάζει με κούκλα βουντού σαν να κάνει βελονισμό από τις καρφίτσες πάνω της.  Και που ξέρεις πως γνωρίζω ότι περιέχει και την απάντηση που υποπτεύομαι ότι δεν μπορώ να υποκριθώ σ' εσένα πως δεν ξέρω ή δεν θέλω να ξέρω:

Είμαι ανάμεσα σε ζωντανούς κι εγώ άραγε ζωντανός, όπως το αντιλαμβάνονται αυτοί; Με ποιο τρόπο και τι σημαίνει τελικά όλο αυτό;
Ουγκ!


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου