Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020

Σκοτώνουν και τα δέντρα όταν γεράσουν


Tο παρόν είναι αφιερωμένο από εμάς στον μπαρμπα Νίκο, το κοσμογυρισμένο και θαλασσοδαρμένο ταξιδιάρη, τον "καραβόσκυλο" όπως αποκαλούσε ο ίδιος την αφεντιά του. Κάποτε μας είχε πει ότι είχε ακούσει αυτή τη λέξη σε μια παλιά ελληνική ταινία, του άρεσε γιατί λέει "του πήγαινε γάντι" και την οικειοποιήθηκε. Ερχόταν συχνά σ' ένα συνοικιακό καφενέ που συχνάζαμε κι εμείς, σχετικά πιτσιρικάδες ακόμα, για να πίνουμε φθηνή μπίρα ή και κάνα ούζο με τα "σέα και τα μέα του" και να φλυαρούμε για πολλά και διάφορα: για πολιτική, μουσικές, κοπελίτσες. Όταν όμως έσκαγε μύτη ο  γερο-θαλασσόλυκος και καθόταν στην αγαπημένη του γωνιά, τον κερνούσαμε κάνα καραφάκι, κι ας μη μας ξεχείλιζαν τα φράγκα απ' τις τσέπες, για να μας αφηγείται τις εκπληκτικές του ιστορίες που μας καθήλωναν. Κι ας υποψιαζόμαστε ότι του άρεσε
πού και πού να τις εμπλουτίζει με γερές δόσεις "σάλτσας".

Το έκανε όμως με υπέροχο τρόπο, καθώς μας ταξίδευε στα πέρατα του θαυμαστού αυτού κόσμου.
Πότε μας έστελνε στη θάλασσα των Σαργασσών με τα μυθικά τέρατα ή στο τρίγωνο των Βερμούδων με τους γοητευτικούς θρύλους, πότε μας περπατούσε σε περίεργα στέκια του Χονγκ Κονγκ, μας ξεναγούσε σε μοναδικής ομορφιάς ή παραξενιάς μέρη κι άλλοτε μας εξίταρε τη λίμπιντο με περιγραφές Βραζιλιάνων και Κουβανέζων καρυάτιδων, για να μας συνιστά μετά αφροδισιακές ή εξωτικές συνταγές με πολύχρωμα μπαχάρια και άγνωστα για τους Δυτικούς εδέσματα κι ό,τι άλλο συναρπαστικό μπορεί να φανταστεί κανείς και με άφθονες δόσεις γνωστών κι άγνωστων αλκοολούχων "ροφημάτων" σε κάθε μακρινό λιμάνι. Κι εμείς δεν χορταίναμε ν' ακούμε. Συχνά έκλεινε τις ιστορίες του με την ίδια κουβέντα: "όπου γης και πατρίδα παίδες! Να είστε σε κίνηση φίλοι μου". Ίσως να΄μαστε και οι καλύτεροι φίλοι του. Είχε μάλλον ελάχιστους. Ο καφετζής μας είχε πει ότι οι γείτονες τον κορόιδευαν, γιατί όταν γύριζε συχνά σουρωμένος το βράδυ σπίτι του, καθόταν και μιλούσε αρκετά λεπτά σε ένα δέντρο στο πεζοδρόμιο, μπροστά στο παραθύρι του! Κάτι που το είδαμε κι εμείς. Όπως και το κλάμα που έριξε όταν ο δήμος έκοψε το γέρικο δέντρο, γιατί όπως έλεγαν είχε αρρωστήσει. " Έρχεται σύντομα και η δικιά μου ώρα" μονολογούσε.

 Ο μπαρμπα Νίκος έζησε και πέθανε μόνος κι έρημος. Δεν ήταν κι απ' αυτούς που θα έριχναν εύκολα οικογενειακή άγκυρα και θα έμεναν μόνιμα σε ένα "λιμάνι". Τον πείραζε που λόγω γήρατος δεν μπορούσε να ταξιδεύει  και είχε "προσαράξει" σ' ένα μικρό σπιτάκι στη γειτονιά μας. Και μας έλεγε ότι η αξεπέραστη αγάπη της ζωής του ήταν το θαλασσινό αλάτι που νιώθεις να κολλά στο πετσί σου και σου προσφέρει μια ασύγκριτη αίσθηση ελευθερίας. Ακολουθούσαν ο Χεμινγουαίη, οι γυναίκες, το ρούμι και, από τότε κυρίως  που ξεβράστηκε στην Ελλάδα, το ούζο.
 Εμείς είχαμε μάθει ότι είχε, κάπου στη Νότια Αμερική κι έναν γιο με μια Λατίνα, η οποία είχε παντρευτεί τελικά έναν φραγκάτο ντόπιο και στεριανό. Όταν μάλιστα ανακάλυψαν τον παλιό ναυτικό νεκρό στο σπίτι του (καθώς κάποιος είχε μπει στο σπίτι να τον είχε ληστέψει κι αυτός έμεινε, όπως αποδείχτηκε, από ανακοπή), βρέθηκε δίπλα σ'ένα σπασμένο συρτάρι ένα χοντρό ημερολόγιο γραμμένο στα ισπανικά. Γεμάτο σημαντικές στιγμές της ζωής του και φωτογραφίες. Κι ένα χαρτί μέσα σ'αυτό να γράφει, ως τελευταία του επιθυμία, ότι αν τον βρουν ποτέ πεθαμένο να ταχυδρομήσουν "το βιβλίο της βόλτας του", όπως το είχε ονομάσει, στο γιο του τον Χουάν Χοσέ. Σε μια διεύθυνση της μακρινής Ν. Αμερικής.

Το παρακάτω είναι για σένα μπαρμπα Νίκο. Οι ιστορίες σου ακόμα μας ταξιδεύουν και μας επηρεάζουν!

Σκοτώνουν και τα δέντρα άμα γεράσουν

Το μπαούλο μέσα ξεχειλίζει από τα φαντάσματα του παρελθόντος και ο καθρέφτης μια μεγάλη οθόνη με τις αναμνήσεις του σκηνές από παλιές ταινίες, αγέραστες από του χρόνου τις ουλές.
Κι αυτός τις νύχτες μιλούσε αρκετά στο ροζιασμένο δέντρο που έμοιαζε με συνομήλικό του, εκείνο το δεντράκι έξω απ'το παραθυρό του. Συγκάτοικος στη μοναξιά του, βουβός και υπομονετικός εξομολογητής του. Κι αποκαμωμένος όταν έλεγε να ξαπλώσει πια, το δέντρο με το κοκαλιάρικο μακρύ του χέρι χτύπαγε το τζάμι απαλά: καληνύχτα!

Ένα βράδυ γύρισε πάλι πιωμένος και τρέκλιζε και γύρεψε πάνω στο φιλαράκο του να στηριχτεί
μα έκπληκτος βρέθηκε κάτω. Το δέντρο έλειπε απ' το πεζοδρόμιο.

Ο Ένοικος...


- είχε πρωτοδημοσιευθεί στο antidras  -

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου