Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

What nation? Corporation !


Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις είναι κράτη που δεν γνωρίζουν σύνορα και "εθνικούς καημούς". Είναι, για την ακρίβεια, μετακινούμενα εταιρικά κράτη, με νοοτροπία και δομές ολοκληρωτισμού, που μετακινούνται σε όλο τον πλανήτη. Χρησιμοποιώντας τις τοπικές νομοθεσίες -ή διαφθείροντας και αλώνοντάς τες- για ίδιον όφελος. Τα περί εθνικών συμφερόντων ακούγονται στα αυτιά των μετόχων και των διοικητικών συμβουλίων τους σαν παιδικές τσιρίδες στην αυλή νηπιαγωγείων, όπου τα πιτσιρικάκια ζούνε στον κόσμο τους και στις φαντασιώσεις του.

Ένα παράδειγμα αρκεί. Όταν τα καράβια με τα προϊόντα που διακινεί η κινεζική Cosco φτάνουν στον ελεγχόμενο πλέον από αυτή λιμάνι του Πειραιά, αμέσως μεταφέρονται στα Central Logistics της
εταιρείας στη.. Ρουμανία! Όπου ο προηγούμενος όρος θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "Διαχείριση Κεντρικής Αποθήκης", κάτι που δεν έχει βεβαίως να κάνει μόνο με αυτή τη μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Και γιατί πάνε στη Ρουμανία; Διότι εκεί η φορολογία είναι γύρω στο 7 με 10% επί των επιχειρηματικών κερδών αντί του 35-37% που, αν δεν κάνω λάθος, ισχύει στην Ελλάδα. Και αφού στη Ρουμανία φορολογηθούνε, στη συνέχεια επιστρέφουν -εκτός των άλλων προορισμών- στην Ελλάδα, για να διοχετευθούν στην αγορά.
 Τόσο απλό και γόνιμο είναι το κόλπο για τις εταιρείες. Αλλά θα μπορούσαν να ισχύουν αυτά εάν λειτουργούσε καθεστώς δασμών;

Και, γενικότερα, αν δεν είχε αρθεί ο έλεγχος στην εισροή και εκροή του χρήματος στις χώρες, θα υπήρχαν τα φαινόμενα κερδοσκοπίας στα εμπορεύματα και στις αξίες μετοχών αλλά και στα νομίσματα; Κάποτε κυκλοφορία του χρήματος σήμαινε πληρωμή των εισαγωγών κι εξαγωγών των διαφόρων αγαθών, υπηρετώντας αυτό που προσδιοριζόταν ως πραγματική οικονομία εμπορίου και παραγωγής. Αλλά, πλέον, η άρση των "δυσκολιών" στις διεθνείς οικονομικές συναλλαγές, από τις υπάκουες στις επιθυμίες του πολυεθνικού κεφαλαίου κυβερνήσεις, άνοιξε το δρόμο στην επέλαση των κερδοσκόπων, που εκμεταλλεύονται τις διακυμάνσεις των τιμών και θησαυρίζουν σε βάρος των ανθρώπων της πραγματικής και υπο-αμοιβόμενης εργασίας.

Και για να επιστρέψουμε στις εταιρείες και στις συμφέρουσες βόλτες τους ανά τον κόσμο.
Το καλύτερο κόλπο το επινόησε η Amazon. Λέει ότι τα προϊόντα της θα προσγειώνονται κατευθείαν στα μπαλκόνια των πελατών της με..drone! Αλήθεια, μήπως θα έπρεπε τα κράτη, που με τέτοια τρυκ δεν μπορούν να αποκομίσουν το παραμικρό κέρδος, να σκεφτούν το ενδεχόμενο της αεράμυνας και κατάρριψης των ρομποτικών εμπορικών εισβολέων;

Κι αλήθεια. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος ίσως χρηματοδότης και βασικότατο στήριγμα της οικονομίας των Σκοπίων ή και αυτού του αμερικανονατοϊκού, όπως η "Ελλάς", προτεκτοράτου που βαφτίστηκε πια "Βόρεια Μακεδονία"; Μα οι ελληνικές επιχειρήσεις -γύρω στις 1500 περίπου- που εδώ και χρόνια δραστηριοποιούνται και εδράζονται εκεί. Αλλά με τη γενικότερη πολιτική ταραχή που επικρατεί στη χώρα, η οποία αντιμετωπίζει υπαρκτό ενδεχόμενο βίαιης διάλυσης με τους πόθους του αλβανικού κράτους και του πολυπληθούς εκεί αλβανικού πληθυσμού για τη δημιουργία "μεγάλης Αλβανίας" -αν ποτέ ο αμερικανικός δάκτυλος δώσει την άδειά του- οι Έλληνες επιχειρηματίες κάλλιστα θα σκεφτούνε σοβαρά, αν τελικά χρειαστεί, την μετακόμιση στην πιο ήρεμη Βουλγαρία. Στα πλαίσια της διαρκούς κίνησης του κεφαλαίου, που δεν σκαμπάζει από πατρίδες και σύνορα.

Ο Ένοικος...
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου