Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Ένα απρόσμενο άνοιγμα..

 - Ή: η ώρα της "ντάγκλας" δεν ήταν για μένα -

Θυμάμαι σαν χθες εκείνη τη μακρινή φθινοπωρινή βραδιά. Όταν το Τρίτο Μάτι της ανθρώπινης φύσης ενεργοποιήθηκε εντελώς απροειδοποίητα, σχεδόν βίαια, από το "φυτικό δώρο" της Μητέρας Φύσης.

 - Ωστόσο από εκείνη τη νύχτα, με τα όσα συνέβησαν, αποφάσισα να ακολουθήσω αυστηρά προσωπικούς και πιο κοπιαστικούς, μεθοδικούς τρόπους, όπως για παράδειγμα ο υπερβατικός διαλογισμός, ακόμη και σε συνδυασμό με "ενεργό οραματισμό", με παράλληλο έλεγχο της αναπνοής, τουλάχιστον στα πρώτα στάδια. Τρόπους μη "ζαβολιάρικους", σαν "να κόβεις δρόμο" μέσα από ανεξέλεγκτα έως κι επικίνδυνα "μονοπάτια". Σε μια πορεία υποσχόμενη τα πάντα και το πιο εντυπωσιακό τίποτα μαζί, μυστικολάγνα μα με "οδοδείκτες" στη διαδρομή που ακολουθείς, τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου χρειαζούμενου. Μια πορεία συχνά δυσβάσταχτη για τις απαίδευτες αρχικά αισθήσεις στα αποκαλυπτήρια μιας αχανούς και μορφοποιού συγχρόνως ρευστότητας. Που περιβάλλει, διαπερνά και σχηματοποιεί τα πάντα..-

 Τα πρώτα λεπτά της "κατάβασης" μέσα μου, έφεραν μια ολική αδιαθεσία. Θαρρούσα πως αόρατα χέρια άδρατταν με περιέργεια επώδυνη τα όργανά μου. Και το κεφάλι άρχισε να χορεύει πάνω στους ώμους. Για να'ρθει μετά η ναυτία. Που τη διαδέχθηκε η βεβαιότητα πως κάτι πρωτόγνωρο, απερίγραπτο, με καλούσε δίχως να δέχεται το όχι ως απάντηση, με παράσερνε προς αυτό!

 Τι είδους ξεμπερδέματα με περίμεναν; Από ποιο πουθενά και παντού, ποιες πύλες άνοιγαν ; Τι
είδους διεγέρσεις κι εκρήξεις εναλάσσονταν μες στο κουφάρι μου,όπως άρχισα να νιώθω το σώμα μου, μουδιάζοντας όλες μου τις απολήξεις και την ίδια στιγμή διεγείροντας την αντίληψή μου για το χώρο;

 Ούτε κι εγώ κατάλαβα πως πετάχτηκα ίσια προς την πόρτα εξόδου, ενώ οι άλλο στο δωμάτιο με κοιτούσαν με έκπληξη παρά τα απλανή τους βλέμματα. Έτσι παράτησα τους λίγους και παλιούς πλέον γνωστούς μου μέσα στις ομιχλώδεις ασυναρτησίες της "ντάγκλας" τους -όπως την αποκαλούσαν οι ίδιοι- και, σαν κάτι σαν φάντασμα σε σύγχυση μέσα στο κενό ανάμεσα στους κόσμους, γλίστρησα έξω από το βαριάς ατμόσφαιρας δωμάτιο. Που έμοιαζε να ξεθωριάζει και να αποσυντίθεται εις τα εξ ων συνετέθη για να επανέλθει μετά στην "κανονικότητα" και φτου πάλι απ'την αρχή..
 Και βγήκα έξω στο δρόμο. Στον έρημο εκείνη την ώρα δρόμο της κοιμισμένης πόλης, τραβώντας για το σπίτι. Το ένιωθα εκείνη τη στιγμή ως μόνη κατάλληλη στεριά σωτηρίας του χωρίς να καταλάβει το πώς ναυαγού. Για να αμφισβητήσω όμως ευθύς τη σύνεση αυτής της κίνησης.

Γιατί..πού ήταν ο δρόμος;
Από τα πρώτα βήματα κιόλας, τα όσα μέχρι τότε αναγνώριζα και ονομάτιζα ως άσφαλτο, πεζοδρόμιο, δέντρα, κτήρια.."κολυμπούσαν" μες στην απίστευτη μα όμως αληθινή ρευστότητα μιας εύπλαστης, πιο παράξενης κι απ' ό,τι θεωρούσα παράξενο, κυματικής μορφής "ύλης", μάλλον ενέργειας για το ακριβέστερο της περιγραφής. Όπου την ίδια σχεδόν στιγμή έπαιρναν κι έχαναν μορφή τα κάποτε "σταθερά", μα πλέον όλα τρεμοπαίζοντα είδωλα !
 Κοιτώντας έντρομος προς τα κάτω, αντίκρισα τα πόδια μου να πλατσουρίζουν σ'ενα λαμπυρίζον "ασφάλτινο ποτάμι".. Αλλά η πιο συγκλονιστική για μένα αποκάλυψη ήταν η ολοσχερής από παντού εισβολή των.. ακτίνων! Έρχονταν από πάνω, από πλάγια, από..κάτω! Διαπερνώντας τα πάντα, με αυτόν που ως τότε αποκαλούσα εαυτό μου, με σάρκα και οστά, να μην εξαιρείται. Κι έτσι όπως αυτές διασταυρώνονταν σ' ένα νοήμονα όπως τον εισέπραττα καταιγισμό, μου φάνηκε πως συγκροτούσαν και συγκρατούσαν τις θολές ολόγυρα προβολές, ώστε να μην περάσουν απ' το διαρκές..πώς να το πω;..τρεμούλιασμα; στην ανυπαρξία..

Ω λογής θεοί και θεΐσκοι! Πόσο απροετοίμαστος, πόσο αδύναμος ένιωθα για ένα τέτοιο μήνυμα! Για μια τέτοια εικόνα πίσω από την γνώριμη εικόνα, για μία τέτοιας ευρύτητας γνώση! Πόσο πολύ πιάστηκα εξαπίνης.

 Με όλο μου το είναι ή το μη-είναι, δυσκολευόμουν να το προσδιορίσω πια, κατέρρεα σε μία τρύπα,μάλλον χοάνη, που άνοιγε στο κεφάλι μου κι απλωνόταν ως τα πιο ανήκουστα επίπεδα ύπαρξης. Και ανυπαρξίας, συγχρόνως.

 Τότε, με ανέλπιστη δύναμη "λογικής", πού δεν ξέρω πού τη βρήκα και την ανέσυρα, κατόρθωσα να στερεοποιήσω τη σκέψη μου στο συμπέρασμα πως στην παρούσα φάση η πιο φυσιολογική για μένα αντίδραση ήταν η..λιποθυμία! Kαταμεσής του δρόμου.. Εκτός κι αν έφτανα σπίτι, που δεν ήταν και τόσο μακριά με τα πόδια, για να σωριαστώ εκεί με την ησυχία μου, μακριά από περίεργες συνέπειες.
 Και τότε η "λογική" έκανε το θαύμα της: τα πάντα επιστρέψανε στο γνώριμα στέρεο και οικείο.
Όσο για μένα; Καταϊδρωμένος πλέον δεν είχα άλλη δύναμη για εκλογικεύσεις. Ήξερα όμως πως είχα αποκτήσει νεογέννητες συνάψεις, μια πολύτιμη -ήμουν πλέον σίγουρος γι' αυτό- παρακαταθήκη της εμπειρίας. Αυτής της "τελετής σάρκινης απογύμνωσης" και επέκτασης της αντίληψης σε πεδία καθόλα υπαρκτά και όχι γεννήματα παραισθήσεων. Και γι'αυτό ήμουν σίγουρος, όπως πιο σίγουρος έγινα άλλωστε κι αργότερα, χωρίς πια "ζαβολιάρικους πειραματισμούς" τέτοιου τύπου.


Έμενα πια να μείνω "συντονισμένος". Να επιλέξω τα μονοπάτια που μου ταίριαζαν και θα ακολουθούσα. Όχι με εκβιαστικό τρόπο. Παίρνοντας τη διαδρομή από την αρχή κι αποφεύγοντας επικίνδυνες χημικές "ωθήσεις" αλλά και ανεξέλεγκτες "εισόδους", παρά τις όψιμες κλεφτές ματιές", ή και που ναρκώνουν την αντίληψη και χειραγωγούν την ψυχή, αντί να αφυπνίζουν πραγματικά και να διευρύνουν με τη συνοδεία της σύνεσης ακόμη κι εντός του ρίσκου και της απόκτησης αυτοεπίγνωσης..



Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου