Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Μια ευχάριστη, καινούργια, μουσική έκπληξη!

 (Το ανέρτησα πρώτη φορά στο antidras, στις 1 Νοεμβρίου του 2017)

"Το garage punk πήρε το όνομά του από τους ανήσυχους και θερμόαιμους πιτσιρικάδες, που στα μέσα του '60 (64-65) κλείνονταν στα γκαράζ των μπαμπάδων τους (για να μην ενοχλούν τόσο πολύ τους φιλήσυχους γκρινιάρηδες νοικοκυραίους), με τις νεοσύστατες μπάντες τους κι επιδίδονταν σε κιθαριστικούς ορυμαγδούς!" απόσπασμα της ανάρτησής μου Από τα '60ς με ήχους και σκέψεις...

To Σάββατο που μας πέρασε βρέθηκα κοντά στο κέντρο της Αθήνας, στο γνωστό livaδικο Gagarin 205, όπου είχα πάει με δύο φίλους για να δω και ν'ακούσω (για πρώτη φορά σε live, αν κι έχουν επισκεφτεί ουκ ολίγες φορές την Ελλάδα) τους θρυλικούς Fuzztones του  Rudi Protrudi, εκρηκτικού όπως πάντα ασχέτως αν τον πήραν πλέον τα χρόνια. Πρόκειται για μία cult μπάντα, που στις δεκαετίες του'80 και '90 έκανε παντού γνωστή με τις πολύ καλές διασκευές της, εντός (αν εξαιρέσεις τους εκεί πολλούς ήδη "μυημένους") κι εκτός ΗΠΑ, την εκπληκτική garage punk σκηνή των '60ς. Όπως αυτή εκφράστηκε από τις "βρώμικες" εφηβικές κιθάρες του 1965, 66, 67 και 68 και τους δίλεπτους και τρίλεπτους δυναμίτες συγκροτημάτων-φετίχ για τους λάτρεις του είδους (όπως εγώ ας πούμε). Σχημάτων σαν τους θρυλικούς Sonics (το φοβερό και τρομερό Strychnine τους έχει γνωρίσει αμέτρητες διασκευές στο πέρασμα των χρόνων), τους Seeds (με τις μπλουζ αλλά και τις ψυχεδελικές επιρροές της εποχής - ιδού ένα από τα αλησμόνητα χιτάκια τους: Can't seem to make you mine LIVE), τους Standells (μια από τις επιτυχίες τους ήταν το "dirty water"), τους Music Machine (ιδού ένα άγριο διαμάντι: Music Machine - 'Talk Talk"), τους Τhird Bardo (τι να πει κανείς για αυτή την αριστουργηματική "ψυχεδελική γκαραζιά", 50 χρόνια πριν; The Third Bardo - I'm Five Years Ahead Of My Time), τους Lollipop Shoppe (ακούστε την μεγάλη επιτυχία τους που αναδείχτηκε όπως της άξιζε με τους Fuzztones ερμηνευτές), τους Music Explosion (The Music Explosion - Little Bit O' Soul 1967), τους Εlectras (it's only rock'n'roll: Action woman - The Electras), τους γαμάτους Shadows of Night ("Bad Little Woman") και τόσους μα τόσους τόσους άλλους. Ένα αχανές ηχητικό εκρηκτικό και συνάμα απίστευτα ελκυστικό r'n'r σύμπαν, πολυαγαπημένων γνωστών και πληθώρας άξιων άγνωστων ονομάτων στο πλατύ σχετικό μουσικό κοινό. Το οποίο "σύμπαν" αποτέλεσε τη "μαγιά", τη στέρεη βάση και την κινητήρια δύναμη και διαρκή έμπνευση για να στηθεί πάνω στα μικρά αριστουργήματα που άφησε πίσω του σχεδόν ολόκληρο το οικοδόμημα που ονομάζουμε σήμερα "εναλλακτική σκηνή", στον πληθωρικό χώρο της ποπ/ροκ και rock'n'roll μουσικής.


Ακούστε αυτή τη χαρακτηριστική συλλογή (απ'τις πολλές του είδους που έχουν κυκλοφορήσει), με τα εκπληκτικά εξώφυλλα ειδικά όταν πρόκειται για βινύλιο, από τις unknown "γκαραζόμπαντες" της  σημαντικότατης μουσικά και όχι μόνο δεκαετίας του '60. Για μια πρώτη ιδέα (αναφορικά με όσους γνωρίζουν λίγα έως ελάχιστα πράγματα για αυτή τη φάση) πάνω στην "πρωτόγονη" δυναμική τους: Back From The Grave - part one 


Στο μεταξύ είχα ψάξει για τις support μπάντες του live και μου τράβηξε την προσοχή, εξάπτοντάς μου παράλληλα την περιέργεια, η ακόλουθη κριτική που διάβασα εδώ, για ένα καινούργιο ελληνικό γκρουπ (δημιουργήθηκαν το 2010), για το οποίο δεν είχα ομολογουμένως ιδέα:

"Έχοντας στις αποσκευές τους το δεύτερο άλμπουμ τους, Pilgrimage, οι Penny Dreadful ανεβαίνουν στη σκηνή του Gagarin με τον γνωστό rock ’n’ roll ηλεκτρισμό και την εκρηκτική ατμόσφαιρα που διακρίνει τις live εμφανίσεις τους. Με συνθέσεις ποτισμένες με βρόμικους ήχους, άγρια ξεσπάσματα και καταραμένες μελωδίες, με στίχους που μιλούν για κουρελιασμένους χαρακτήρες και απατηλά όνειρα, προσκαλούν σ’ ένα ταξίδι που ξεκινά από τις ερήμους της Αυστραλίας, περνά από τους συννεφιασμένους βαλτότοπους της Λουιζιάνα και καταλήγει στα μοναχικά λιβάδια της Βόρειας Ντακότα, με μουσικές βγαλμένες, θαρρείς, από μια αμερικανική road movie.".

Μέχρι που βρέθηκα στο Gagarin.
Στο χώρο γινόταν το αδιαχώρητο από 20αρηδες που συνυπήρχαν με 60αρηδες funs, όλοι γεμάτοι διάθεση για ένα έντονο κιθαριστικό trip, μια συνύπαρξη σίγουρα ενδιαφέρουσα όσον αφορά τη δύναμη της μουσικής να γεφυρώνει τα λεγόμενα χάσματα των γενεών και να τις φέρνει κοντά ώστε να αλληλεπιδράσουν και να κερδίσουν η μία από την άλλη πολλά! Kαι είχα την τύχη να διαπιστώσω πόσο μεστή και εύστοχη ήταν η παραπάνω κριτική για τους εξαιρετικούς Έλληνες Penny Dreadful. Και είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την άρτια και πληθωρική μουσική τους πρόταση και να εντυπωσιαστώ, σε βαθμό που (τόσο εγώ όσο και κάμποσοι άλλοι από τους πάρα πολλούς παρόντες, που το συζητήσαμε λιγάκι) να σχηματίσω την άποψη ότι η εμφάνισή τους ήταν η μεγάλη έκπληξη και η καλύτερη στιγμή της μουσικής αυτής βραδιάς! Όσο κι αν αγαπώ τα χιλιοακουσμένα τραγούδια που μου πρόσφεραν με το δικό τους ξέφρενο τρόπο (αν και κάμποσο "ψωνισμένο" σε κάποια σημεία) ο "αν και γέρασα-αιώνιος teenager" Rudi Protrudi και η παρέα του.

 Πού να εστιάσω όσον αφορά τους Penny Dreadful; Στην σοβαρή τους σκηνική παρουσία, εστιασμένη απόλυτα μόνο στην όσο το δυνατόν καλύτερη απόδοση των κομματιών τους και όχι σε ξενέρωτους αστεϊσμούς, ανιαρές ατάκες και αυτάρεσκες πόζες; (σε σχέση με τους άλλους δύο συμμετέχοντες από τις συνολικά τρεις μπάντες). Στην ιδιαίτερα, γοητευτικά φωνητικά; Στον εμπνευσμένο συνδυασμό του "παλιού καλού ροκ'ν'ρολ" της ανεξάρτητης σκηνής των '80ς και αυθεντικού, δυνατού garage ήχου, με τις country καταβολές του αμερικανικού νότου, τις υπνωτικές  κιθάρες με τις συγκρατημένες ψυχεδελικές πινελιές και τις επιθετικές μουσικές αφηγήσεις, που έμοιαζαν να παντρεύουν τους ήρωες του "καταραμένου" Τσαρλς Μπουκόφσκι με τους σκληροτράχηλους ερημίτες ξεχασμένων και γεμάτων αλλόκοτων ιστοριών αυστραλιανών εκτάσεων;
 Χμ! καλύτερα να επιστρατεύσω κάποια δείγματα της δουλειάς τους στο youtube και να προτείνω να τους ανακαλύψετε και να τους απολαύσετε. Το αξίζουν!

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου