Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

" Οι ρίζες μας βρίσκονται στο σκοτάδι "


Αφιερωμένο στη σπουδαία Ούρσουλα Λε Γκεν (1929-2018), από τις αγαπημένες μας μορφές του πνεύματος, με εμβληματικό συγγραφικό έργο ως κληροδότημα σε όλους μας (καταξιώθηκε παγκοσμίως χάρις στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που έγραψε), η οποία μας εγκετέλειψε στις 22 Ιανουαρίου του 2018.
 Δυστυχώς εμείς το πληροφορηθήκαμε (κι "από σπόντα", όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις) μόλις σήμερα.
 Οι άνθρωποι όμως ζούνε όσο συγκατοικούν με μας μέσα στο μυαλό μας και έχουν κερδίσει μια πολύτιμη θέση στην καρδιά μας και πορευόμαστε στη ζωή (και μέχρι το τέλος αυτής) μαζί τους...
Οι υπογραμμίσεις στα παρακάτω μνημειώδη λόγια της Λε Γκεν είναι από εμάς.

" I hope you live without the need to dominate, and without the need to be dominated. I hope you are never victims, but I hope you have no power over other people. And when you fail, and are defeated, and in pain, and in the dark, then I hope you will remember that darkness is your country, where you live, where no wars are fought and no wars are won, but where the future is. Our roots are in the dark; the earth is our country. Why did we look up for blessing — instead of around, and down? What hope we have lies there. Not in the sky full of orbiting spy-eyes and weaponry, but in the earth we have looked down upon. Not from above, but from below. Not in the light that blinds, but in the dark that nourishes, where human beings grow human souls. "
Ursula K. Le Guin, “A Left-Handed Commencement Address” (Mills College, 1983)


 " Ελπίζω να ζείτε χωρίς να χρειάζεται να κυριαρχείτε πάνω σε άλλους και χωρίς να χρειάζεται να είστε υπό την κυριαρχία άλλων (Χμμ!). Ελπίζω ότι δεν είστε ποτέ θύματα (να σχολιάσουμε εμείς κι εδώ: ή δεν το σηκώνει ο οργανισμός σας να είστε θύματα και να το κάνετε και σημαία σας από πάνω, ως δικαιολογία της παθητικότητας και παραίτησής σας!) , αλλά ελπίζω ότι και δεν ασκείτε εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους. Κι όταν αποτυχαίνετε και νικιέστε και νιώθετε βυθισμένοι στον πόνο (τελευταίο δικό μας σχόλιο: πόνος= λύτρωση, μάθηση, επανεκκίνηση της ζωής όταν αυτή "βραχυκυκλώνει"...) και στο σκοτάδι, τότε ελπίζω να θυμηθείτε ότι το σκοτάδι είναι η πατρίδα σας, ο τόπος που ζείτε, εκεί όπου δεν διεξάγονται πόλεμοι και δεν κερδίζονται πόλεμοι, αλλά είναι ο χώρος όπου υπάρχει το μέλλον! Οι ρίζες μας βρίσκονται στο σκοτάδι, η Γη ολόκληρη είναι η πατρίδα μας! Γιατί κοιτάμε προς τα πάνω γυρεύοντας "ευλογία", αντί να κοιτάμε και να ψαχνόμαστε γύρω μας και κάτω από εμάς; Όποια ελπίδα έχουμε βρίσκεται εκεί. Όχι σε έναν ουρανό γεμάτο κατασκοπευτικά μάτια και όπλα σε τροχιά, αλλά στην Γη που τόσο την έχουμε απαξιώσει. Όχι από επάνω αλλά από κάτω. Όχι στο φως που τυφλώνει, αλλά στο Σκοτάδι που μας τρέφει, όπου τα ανθρώπινα όντα καλλιεργούν ανθρώπινες ψυχές..."

{ Περί του έργου της Ούρσουλας Λε Γκεν έχουμε αναφερθεί κι εδώ:
"δεν μπορείτε να αγοράσετε την Επανάσταση, δεν μπορείτε να κάνετε την Επανάσταση-μπορείτε μόνο να είστε η Eπανάσταση"
 "Αν θέλεις εγκληματίες, φτιάξε νόμους, αν θέλεις κλέφτες, φτιάξε ιδιοκτήτες"...
" Ένα παιδί απαλλαγμένο από την ενοχή της ιδιοκτησίας κι απελευθερωμένο από το βαρύ φορτίο του οικονομικού ανταγωνισμού θα μεγαλώσει με τη θέληση  να κάνει ό,τι είναι ανάγκη να γίνεται κάθε φορά και θα αντλεί χαρά από αυτό"...}


Και κάτι τελευταίο. Εμείς δεν πιστεύουμε ότι όλοι οι άνθρωποι καταφέρνουν να καλλιεργήσουν και να αποκτήσουν αυτό το δύσκολα προσδιορίσιμο, ζωοποιό, αιθερικό, μαγικό και γεμάτο από την αρετή της απλότητας συνάμα, αυτό το χιλιοτραγουδισμένο πετράδι που το κόστος του μετριέται σε θεωρία και πράξη, αυτό το αξιοκαταφρόνητο δείγμα αδυναμίας για ισχυρούς και μυριάδες τσιράκια, λακέδες και "γλάστρες" των αυτοματοποιημένων, ψυχοπαθητικών, μηχανορράφων και υπερ-συνωμοτικών καιρών μας, αυτό που έχει αποκαλεσθεί "ψυχή"...
Όχι, όχι! η ψυχή δεν είναι γνώρισμα και, πιο σωστά, αυτοαποκτούμενο προνόμιο όλων των δίποδων όντων.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου