Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Οργή χέρι χέρι με σκέψη θετική...



Όχι, τα πάντα δεν έχουν χρηματική αξία, αλλά πνευματική! Η Φύση και το πνεύμα του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να είναι ενωμένα κι όχι βιαίως διαχωρισμένα.


 Δεν φοβόμαστε τα ρολόγια και το χρόνο, ξέρουμε πως είναι άχρονος και πως εμείς είμαστε οι δημιουργοί του κάθε στιγμή και οι δείκτες του.

Aρνούμαστε να αποδεχτούμε και να οικειοποιηθούμε τον όρο "προλετάριος", που στη λατινική γλώσσα (απ'όπου και προέρχεται) σήμαινε αυτόν που είχε φτάσει σε τέτοια ένδεια και εξαθλίωση ώστε δεν μπορούσε να πληρώσει φόρους στο κράτος (της ρωμαϊκής "αυτοκρατορίας που ποτέ δεν τελείωσε", να θυμηθούμε και τον μεγάλο Φίλιπ Ντικ) παρά μόνο να του παραχωρήσει τους απογόνους του ως γρανάζια της στρατιωτικής μηχανής του. Δεν θέλουμε να είμαστε ούτε εργατικά μυρμήγκια ούτε "άνθρωποι του μόχθου" που το προϊόν του μόχθου τους καρπώνονται οι κυφήνες, οι μεγαλοτσιφλικάδες και βαρώνοι, οι ορατοί και αόρατοι αφεντάδες. Και με τους διάφορους εργατοπατέρες και καθοδηγητές να φιλοδοξούν να γίνουν κι αυτοί διευθυντές, γαμώντας μια και καλή την "εργατιά". Η οποία αρέσκεται να παραμένει ανακουφισμένη με τα ψιχουλάκια που της πετούν για να καταναλώνει τόσο όσο να  εξακολουθεί να θρέφει ψευδαισθήσεις. "Η μη αυθεντική ζωή τρέφεται από μη αυθεντικές σκέψεις" (Ραούλ Βάνεγκεμ) και οι κενοί νοήματος και ζωής ρόλοι προέρχονται από τα στερεότυπα που, υπακούοντας στην αρχή της ιεραρχίας, μας συρρικνώνουν την αντίληψη και ακυρώνουν τις αστείρευτες προοπτικές μας για χειραφέτηση, αυτοδιαχείριση, ανεξαρτησία σκέψης και κινήσεων, δημιουργίας και αφύπνισης ενάντια στο λήθαργο.


Έχουμε βαθιά περιφρόνηση απέναντι σε κάθε λογής στερεότυπα, αυτές τις "εκφυλισμένες μορφές αρχαίων ηθικών κατηγοριών: ο ήρωας, ο ιππότης, ο άγιος, ο αμαρτωλός, ο προδότης, ο έμπιστος ακόλουθος, ο τίμιος άνθρωπος" (και πάλι Βάνεγκεμ). Η συνείδησή μας δεν είναι ταξική, γιατί αυτό συνεπάγεται εγκλωβισμό της ενέργειάς μας μέσα σε ένα στενό αγωγό προβλέψιμης πορείας κι ελεγχόμενο  (κι από τους ποδηγέτες κάθε επανάστασης και όχι μόνο). Μας ταιριάζει πιότερο η αταξική συνείδηση...

 "Ο εργατης γινεται επαναστατης οχι οταν γινεται περισσοτερο εργατης, αλλα οταν καταστρεφει την ‘‘εργατοσυνη’’ του… Το ιδιο ισχυει και για το γεωργο, το φοιτητη, τον υπαλληλο, το στρατιωτη, το γραφειοκρατη, τον επαγγελματια― και το μαρξιστη. Ο εργατης δεν ειναι λιγοτερο ‘‘αστος’’ απο το γεωργο, το φοιτητη, τον υπαλληλο, το στρατιωτη, το γραφειοκρατη, τον επαγγελματια― και το μαρξιστη.
Η ‘‘εργατοσυνη’’ του ειναι η αρρωστια απο την οποια υποφερει, η κοινωνικη επιδημια σμικρυμενη σε ατομικες διαστασεις. (Ο Λενιν το αντιληφθηκε αυτο στο ‘‘Τι να Κανουμε’’, αλλα περασε λαθραια την παλια ιεραρχια κατω απο μια κοκκινη σημαια και αρκετη φλυαρια περι επαναστασης.) 
 Ο εργατης αρχιζει να γινεται επαναστατης… [ή μαλλον: το ρομποτ εξανθρωπιζεται]
οταν φτανει στο σημειο να απεχθανεται την ταξικη του θεση εδω και τωρα, οταν αρχιζει να ξεφορτωνεται εκεινα ακριβως τα χαρακτηριστικα για τα οποια οι μαρξιστες τον εξυμνουν περισσοτερο:  την ηθικη της δουλειας, τη δομη του χαρακτηρα που προερχεται απο τη  βιομηχανικη πειθαρχια, το σεβασμο για την ιεραρχια, την υπακοη σε αρχηγους, τον καταναλωτισμο, [τη δολαριοφροσυνη, την οικονομιστικη νοοτροπια, την δουλοφροσυνη, την ιδεολογια της ‘‘σοβαροτητας’’,] τα στοιχεια πουριτανισμου.
Με αυτη την εννοια, ο εργατης γινεται επαναστατης στο βαθμο που αρνειται την ταξικη του θεση και πετυχαινει μια αταξικη συνειδηση… Αυτο που αρνειται ειναι ακριβως εκεινες οι ταξικες δεσμευσεις που τον δενουν σε ολα τα συστηματα κυριαρχιας…" Μπούκτσιν

Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι αυτοί που φτιάχνουν, που διαμορφώνουν την Ιστορία και τις συνθήκες που προσδιορίζουν τις κοινωνίες τους και όχι το αντίθετο! (λυπούμαστε Μαρξ...)


Ναι! Κι έχουμε οργή! Την αφήνουμε να μας διαπεράσει σαν ηλεκτρικό ρεύμα (κάνοντας, είναι αλήθεια, χαλάστρα στην απόπειρά μας ενίοτε για προσέγγιση της φιλοσοφίας του ζεν) και με ένα παράξενο, έστω και αρνητικό τρόπο για τους θιασώτες του "always think positive", νιώθουμε ζωντανοί και συνάμα...αγνοί! Ανέγγιχτοι από όλη την "πολιτισμένη" θεαματική καφρίλα και την "επιχρυσωμένη παράνοια" και την κυριαρχία του αφύσικου που κατευθύνει και διαμορφώνει "τα πράγματα" (ή αλλιώς την πραγματικότητα).

Όχι ρε, όταν μας χαστουκίζουν δεν γουστάρουμε  να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο! Αυτό είναι μια αντιεπιβιωτική συνθήκη, ένα αντανακλαστικό υποταγής και μια ενάντια στη Φύση παθητικότητα και παραίτηση, μια αναπαραγωγή ενός επαίσχυντου, πανταχού παρόντα μαζοχισμού. Δεν επιθυμούμε να "θυσιαστούμε' για κανένα ανώτερο σκοπό, για καμία "μαμά-εταιρεία" (λυπούμαστε υπάκουε και ευγνώμονα Ιάπωνα και μη εργαζόμενε και καριερίστα), για καμία σημαδεμένη επανάσταση που απαιτεί να την κάνουμε φετίχ και να χαθούμε γι'αυτήν, για κανένα ολιγάρχη και μεγιστάνα που επεκτείνει τα πλούτη και τη δύναμή του με την εμπορία "υψηλών ιδανικών" και με την απαραίτητη συνδρομή των πολιτικών υπαλλήλων του, ιερέων και "πνευματικών ηγεσιών".

Και για μια στιγμή! Δεν απαρνούμαστε ούτε χλευάζουμε τα περί "θετικής σκέψης". Γιατί η δική μας θετική σκέψη είναι να πάψουμε να θεωρούμαστε εκπαιδευμένα χαμστεράκια-πειραματόζωα, προορισμένα να διαγράφουν τρελαμένους, εξοντωτικούς κύκλους μέσα σε κατάλληλα προσαρμοσμένες ρόδες σε κλουβιά. Και να σπάσουμε τα κλουβιά, κι αν χρειαστεί να δαγκώσουμε όπου βρούμε τους ιδιοκτήτες τους, που ωφελούνται και συνάμα διασκεδάζουν με την κατάντια μας και θέλουν με κάθε τρόπο να μας ξαναχώσουν μέσα... Και να ξεχυθούμε έξω, σε ελεύθερα πεδία και προσφερόμενα όπως ένας λευκός καμβάς σε αναμονή δημιουργικού μορφοποιού οίστρου. Δίνοντας υπόσταση σε πραγματικότητες θαυμαστές και γεμάτες από την ποιητική χαρά της ζωής σε αρμονία με τη δίψα για γνώση και την απόκτηση αυτοεπίγνωσης, πραγματικότητες που διαμορφώνονται από τις δικές μας επιλογές και εμπνεύσεις. Και αποδεχόμενοι την ανάληψη της δικής μας ευθύνης για αυτές τις επιλογές και τις συνέπειές τους...


Kαι όχι! Με τίποτα δεν περιμένουμε να μας σώσει κάποιος άλλος, θεός ή άνθρωπος ή εξωγήινος δάκτυλος.
{ H απόλυτα λογική ύπαρξη προηγμένων ή και όχι εξωγήινων μορφών ζωής, σε ένα σύμπαν με πολλά τρισεκατομμύρια γαλαξίες (περισσότερους απ'ότι πιστευόταν), ούτε αναιρεί τις δυνατότητες των ανθρώπινων όντων ούτε όμως αποτελεί λύση, υπό όποια οπτική γωνία κι αν ιδωθεί αυτή, στα επίγεια προβλήματα και τέλματά τους.}
Γιατί εμείς, ο καθένας από εμάς, είμαστε ο προσωπικός μας Αλλάχ δίχως καμία απαίτηση για εφαρμογή της σαρίας και δαιμονοποίησης των "απίστων", ή ο προσωπικός μας Ιησούς χωρίς να προειδοποιούμε με "ταπεινότητα" και υπουλία "όποιον δεν είναι μαζί μας πως είναι εναντίον μας" (με ό,τι απειλητικό ή τρομακτικό  έστω και για το επέκεινα συνεπάγεται αυτό). Εμείς είμαστε οι προσωπικοί μας ιπτάμενοι δίσκοι, εμείς οι ίδιοι και μόνο εμείς είμαστε οι απελευθερωτές του πιο στρατηγικού μας εδάφους: της καρδιάς μας!


ανιχνευτής



Despite all my rage I am still just a rat in a cage
Then someone will say what is lost can never be saved
Despite all my rage I am still just a rat in a cage…

so...time to break your rusty cage and change! 

 (Συμπληρωματικά: "Παραμιλητό" των άπιστων και απροσάρμοστων)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου