Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΡΑΓΙΖΕΙ


ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΡΑΓΙΖΕΙ


Είναι ατελέσφορη και σχιζοφρενική
η πορεία μονίμως σε ευθείες γραμμές.
Θέλει να ριζώσει μέσα σου η γελοιότητα
αν όλο πιο συχνά ξεσηκώνεις
καμώματα κι ατάκες του παλιάτσου.
Άλλωστε γελοιοποιείται όποιος νιώθει ο ίδιος γελοίος.

Είναι ασυγχώρητα σκληρή η κατασκευή
των καθημερινών ρώσικων ρουλετών.
Των "δεν γίνεται αλλιώς" παραχωρήσεων,
των ατιμωτικών συμβιβασμών,
των υποταγμένων προσκολλήσεων,
των αταίριαστων ταυτίσεων.
Είναι αποκαρδιωτική δειλία
η αυτοϊκανοποίηση στη φαντασίωση του θανάτου.


Μα αν νιώθεις
πως μια ολάκερη ατμόσφαιρα περιρρέουσα
σε σκλαβώνει, σε ρουφάει, σε πνίγει,
γύρεψε τις οάσεις που ο αγέρας καθαρός φυσάει.
Γιατί ακόμα και στην πιο μεγάλη έρημο
υλοποιούνται τα εδάφη που βλασταίνουν
οι πιο γόνιμες και θαυμαστές υποσχέσεις ζωής.

Για σκέψου: Γίνε...
Ο σκαπανέας δίχως επιστάτες και ημερομίσθια.
Ο στρατιώτης δίχως στράτευμα και στολή
και ο αρχηγός χωρίς διακριτικά κι αρχόμενους. 
Ο εραστής ή ερωμένη δίχως όρκους και υπογραφές
για μια ωφελιμιστική, τσίγκινη, δήθεν αιωνιότητα.
Ο σύντροφος ή συντρόφισσα κι ο φίλος ή φίλη
που ωφελεί και ωφελείται δίχως να χειραγωγεί ή να χειραγωγείται.
Ο τρελός και μεθυσμένος μέσα στο μέγα ίδρυμα
βαλτώδους λογικής και γλιτσιασμένης νηφαλιότητας.
Ο έχων/έχουσα το μυαλό στους αιθέρες
δίχως να'ναι έρμαιο των ανέμων.
Ο ποιητής ή η ποήτρια
που τους αρνήθηκαν ένα αποστειρωμένο πόστο
στα εμπαθή γρανάζια της πλατωνικής πολιτείας.

Σε πείσμα 
κάθε νοικοκυρεμένης ομοιομορφίας,
    ευπρόβλεπτης αταραξίας, 
παγωμένης βουβαμάρας,
κάθε είδους νεκροταφείου.

 
Και ίσως τα μνήματα ν'αρχίσουν να ραγίζουν
και να σπάνε με υπέροχο πάταγο.
Και οι θαμμένοι ζωντανοί
έξω να ξεχυθούνε για να πάρουν πίσω 
τους ορίζοντες και τα θαύματα της ζωής.
Από τους εργολάβους και τους νεκροθάφτες της.

Αυτή κι αν είναι νεκρανάσταση!


 ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου