Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

...γιατί είμαστε τα παιδιά του ήλιου! (Ακόμα και τώρα που μοιάζει να τα σκεπάζει και να τα πλακώνει όλα η Μεγάλη Νύχτα!...)


(Πρωτοδημοσιεύτηκε πριν 5 περίπου χρόνια στο antidras. Χωρίς την ... παρένθεση στον τίτλο...)



...από συνέντευξη του "μυαλού" και φωνής συνάμα των ιστορικών Nightstalker (με κοντά 30 έτη πολύ  αξιόλογης  παρουσίας στα μουσικά πράγματα της Ελλάδας) Αργύρη Γαλιάτσου:
" - Τι σας έκανε να ξεχωρίσετε ως μπάντα;
   - Το ότι δεν μπήκαμε σε κάποια κατηγορία ή είδος. Μας έχουν χαρακτηρίσει τα πάντα, από μέταλ μέχρι indie. Για μένα η μουσική είναι μία. Δεν έχω ταμπέλες, στη μουσική ακούω τα πάντα."

Ας μας επιτρέψει το συγκρότημα να του προσάψουμε την κατηγορία ότι είναι μια από τις πιο αυθεντικές ροκ μπάντες που έχουν περάσει ποτέ  από το ομιχλώδες ελληνικό μουσικό τοπίο (και συνεχίζουν να το δονούν με τα κιθαριστικά τους τερτίπια), ένα τοπίο που είναι αλήθεια ότι έχει δώσει κατά καιρούς πολύ ενθαρρυντικά δείγματα καλού ροκ ήχου. Και μιλάμε για αγγλικό στίχο, όπου σου δίνει την προοπτική να προσπαθήσεις να δοκιμάσεις τις δυνάμεις και την τύχη σου και στη διεθνή σκηνή, ένας δρόμος που μόνο εύκολος και στρωμένος με ρόδα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί...

Το τραγούδι που μας αρέσει και προτείνουμε ως μουσικό άκουσμα που αξίζει να ταρακουνήσει τις καλοκαιρινές (και όχι μόνο) νύχτες και μέρες είναι "τα παιδιά του ήλιου" ή "children of the sun", από το album 'Dead Rock Commandos' (2012, Small Stone USA). To αξίζει τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά: 
"We still have a lot of way to go / Try to remember that in this we’ re together / We still have a lot of time to do / Just remember, we’ re born free forever / We’re gonna live forever / Don’t you know, we’re all one together / We are the children of the sun"

Mια κομματάρα που ξεχειλίζει από αυθεντικότητα προθέσεων άρα και ανάλογη εκπομπή δύναμης, Αυτής, δηλαδή, που γεννάει εικόνες φωτός και ξυπνάει τα συναισθήματα εκείνης της "ιερής τρέλας", στο κάλεσμα της οποίας μόνο τα ανήσυχα και ελεύθερα με όλους τους πόρους τους πνεύματα μπορούν να ανταποκριθούν χωρίς να φοβούνται το τίμημα...
Ένα τραγούδι που μας αρέσει πολύ και μας θυμίζει έντονα και τους σπουδαίους Αμερικανούς Monster Magnet, των οποίων η επιρροή είναι (όπως το βλέπουμε) εμφανής, οδηγώντας ωστόσο τους Nightstalker στα δικά τους δημιουργικά μονοπάτια. Μέσα στη μαγεία του χάους που αποκτάει μορφή στα επιδέξια χέρια των μάγων-καλλιτεχνών.
Ένα ροκ κομψοτέχνημα που πάει μαζί και με ένα πανέξυπνο βίντεο κλιπ, όπου συμμετέχουν και πολλές ξεχωριστές παρουσίες του underground και όχι μόνο μουσικού ελληνικού τοπίου: Αλέξης Καλοφωλιάς (The Last Drive, Thee Holy Strangers), Δάνης (1000mods), Φλώρα Ιωαννίδη (Make Believe / Ludmila / Thee Holy Strangers), Costas C a.k.a Digital AlkemistΓιάννης Βράζος (Planet Of Zeus), Πάνος Μ. (The Lab records / The Earthbound / Narshish), Δημήτρης (The Darkstar) και Εύα Κολόμβου (Evacuate prods – An club / Nonmandol / Coyote’s Arrow),  ο Δημήτρης των The Darkstar κ.ά. Ένα κλιπ γεμάτο ωραίες και φευγάτες και γαμάτες και γεμάτες χρώματα φάτσες και κάποιες μικρές τρισχαριτωμένες φατσούλες-η πολύ νέα δυναμική φουρνιά του ροκ είναι ήδη εδώ;

Κλείνοντας με κάποιες..."ηλιόλουστες" (ασχέτως αν είναι ξενύχτισσες, ως συνήθως) σκέψεις:

Σε τελική ανάλυση, ο ήλιος είναι η ζωοποιός δύναμη που κάνει τη ζωή να ορθωθεί και να ανθίσει και να καρποφορήσει, που διαλύει όλα τα σκοτάδια, που φωτίζει άπλετα τις καρδιές των ανθρώπων εξοβελίζοντας από μέσα τους το φόβο, τη μιζέρια, τη νοσηρότητα και τη...θανατολαγνεία κάθε είδους και υφής!
Ο ήλιος είναι Έρωτας! 

Αν δεν είμαστε παιδιά του ήλιου τότε ποιανού είμαστε;
Του οποιοδήποτε σαδιστή θεού και των επί της γης ιερατείων του και συνεργατών τους σε πόστα διαχείρισης ανθρώπινων κοπαδιών; Αυτών που θέλουν τους ανθρώπους να σέρνονται μέσα στα σκοτεινά λαγούμια της μικροψυχίας και της αιώνιας ενοχής και της μεγάλης κοσμικής παράκρουσης, της με δελτίο ελέγχου αποστεωμένης  σκέψης, της δαιμονοποίησης των πιο μεγάλων χαρών της ύπαρξης;

 Ας ακολουθήσουμε τα πιο φωτεινά μικρά πράγματα που συνθέτουν τις πιο μεγάλες αλήθειες, οι οποίες και αρέσκονται στο να λάμπουν στο φως και αποστρέφονται τη στυλιζαρισμένη μυστικοπάθεια και τα μισόλογα. Να χορέψουμε και να παίξουμε σαν τις σπίθες που ανάβουν τις πιο μαγικές και άσβεστες φλόγες. Κι αν είναι να το φάμε το κεφάλι μας ας το φάμε όλοι μαζί παρέα, ευθυτενείς και ακτινοβολώντας σαν μικροί ατομικοί ήλιοι! Γιατί κάτω από το φως του ήλιου ο καθένας μας είναι μοναδικός και όλοι μαζί στο ίδιο κόλπο: να πιτσιλίσουμε τον μαυροπίνακα αυτού του κόσμου με τα πιο ζωηρόχρωμα ανεξίτηλα χρώματα... Κι αν χρειαστεί ας του βάλουμε φωτιά του κερατά μπας και γίνει πιο συμβατός με τη ζωή και τα μικρά και μεγάλα θαύματά της!



ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου