Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

" Eκείνοι η ίδια "



Eκείνοι η ίδια

Ήταν άραγε η ερημιά, όπως καποτε την γνώρισα,
με δυο ψεύτικα μάτια κι ένα σώμα άγνωστο
πια; Ήταν άραγε ερημιά; Καθώς υπήρχε ένας
μονόφθαλμος κόσμος στο χάος γινόταν ακόμα
πιο ώριμη. Καθώς είχε ένα ποτήρι να κοιμάται
κρύωνε περισσότερο τις μέρες του χειμώνα.
καθώς χειμώνας λεγόταν οι μόνες νύχτες.
Απαγορευμένη σαν την πιο αβυσσαλέα ζωή,
ξημέρωνε πρώτη ένα φως καθαρό που διέγραφε
κάθε μελάνι στο χαρτί. Ήταν το κρυμμένο της
δέρμα από σάπια φύλλα και αλάτι. Θησαυρός
σε σεντούκι σφραγισμένο. Ομίχλη όμορφη και
θάλασσα δίχως πυθμένα. Κάποτε είπαν πως θα
την κάψουν για να φύγει το κακό. Ένα κακό
βαθύ μέσα τους που έλεγχε τα πάντα. Πιο πικρό
από τις τύψεις, πιο δυνατό στο χρόνο. Είπαν
όχι στα γραμμένα πρόσωπά τους πάνω στον
καθρέπτη. Έτσι σκάλισαν ένα κομμάτι καινούργιο
που έβγαινε σαν φύτρο μοναχικό κι απελπισμένο.
Αυτό που ονόμασαν παιδί της. Αναπόφευκτα
ήταν αυτό, το παιδί της. Μια δημιουργία από
                                       σκοτωμένο φόβο.

του Αργύρη Ευαγγελούλη

το διαβάσαμε στο φανζίν chimeres
(σαν σχόλιο: "για να βγεις από μια έρημο, πρέπει να τη διασχίσεις...")

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου