Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ισότητα δεν σημαίνει ισοπέδωση των πάντων, αλλά ίσες ευκαιρίες καλλιέργειας κι ανάδειξης των ανθρώπινων δυνατοτήτων...



"Το κράτος δεν είναι κάτι που μπορεί να καταστραφεί από μια επανάσταση, αλλά είναι μια συνθήκη, μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των ανθρώπινων όντων, ένας τρόπος ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το καταστρέφουμε με το να συνάπτουμε άλλες σχέσεις, με το να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά."
Γκούσταβ Λαντάουερ, Γερμανός αναρχικός

Είμαστε όλοι ίσοι ως ανθρώπινα όντα, φτιαγμένα από οργανικές κυρίως ενώσεις του άνθρακα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους ως απόλυτα ομοιογενές υλικό, ως κάτι "φλατ". Με άλλα λόγια, να βλέπουμε διαφορετικές μεταξύ τους οντότητες ή "συστήματα" με τον ίδιο ομοιόμορφο και δογματικά παγιωμένο τρόπο.
 Γιατί είμαστε ή πρέπει να είμαστε όλοι ίσοι, όσον αφορά το δικαίωμα της πρόσβασης στη γνώση, των ίσων ευκαιριών για ανάπτυξη κι εξέλιξη των δεξιοτήτων, της αντίληψης και του πνεύματος. Ως πολύπλοκο σύστημα που αποτελεί κάθε ανθρώπινο ον χωριστά, με δυνατότητες διόλου αμελητέες.
 Όμως δεν έχουμε όλοι τα ίδια ταλέντα και ικανότητες, καλώς ή κακώς. Τουλάχιστον στα κοινωνικά περιβάλλοντα μέσα στους κόλπους των οποίων γεννιόμαστε, συλλέγουμε εμπειρίες και πορευόμαστε μια λίγο-πολύ προκαθορισμένη πορεία. Που προκαθορίζεται μεθοδικά, ελεγχόμενα σε όλες τις παραμέτρους, βήμα το βήμα, από τους διαμορφωτές και δεσμοφύλακες της πραγματικότητας και των συνθηκών της που μας επιβάλλονται ως κανονικότητα. Σε περιβάλλοντα ή πραγματικότητες δομημένες κοινωνικά, πνευματικά και υλικά με άλλους τρόπους και προτεραιότητες, ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ καλύτερα. Για την ατομική πορεία κι εξέλιξη της πλειοψηφίας των ανθρώπων στον κόσμο. Αυτό όμως δεν ισχύει στο παγκοσμιοποιημένο "λούνα παρκ", δυστυχώς. Ακόμα! (Η ΟΥ-ΤΟΠΙΑ ΕΙΝ'ΕΔΩ! και Το λούνα παρκ στην άκρη του γαλαξία...)

Και, βέβαια, δεν έχουν οι άνθρωποι όλοι -ή δεν αποκτούν στην πορεία τους-  την ίδια αντιληπτική ικανότητα και ευφυία. Και, μέσα στην ταραγμένη ροή του ποταμού των καιρών, πάντα θα εμφανίζονται κάποιοι άνθρωποι που υψώνονται, σε σχέση με τα πλήθη γύρω τους. Σε υψηλούς διανοητικούς και ψυχικούς αιθέρες, που παρεκκλίνουν από το κανονισμένο και αψηφούν παντελώς τις συναινετικές "συμβάσεις" της κοινωνίας και τους κινδύνους αγνόησής τους. Και γίνονται μεγάλοι δημιουργοί, καλλιτέχνες, επαναστάτες -συχνά και χωρίς να χύσουν στάλα αίματος, απλά και μόνο με τις δονήσεις και τη λάμψη της ξεχωριστής παρουσίας τους- πνευματικοί δάσκαλοι των ανθρώπων και πρωτοπόροι, πολύ μπροστά από την εποχή που δραστηριοποιούνται. Και ίσως κάποιοι απ'αυτούς, όχι σπάνια, να επιλέγουν να παραμένουν ανώνυμοι, χωρίς να ιδρύουν σχολές και συστήματα στο όνομά τους και να απαιτούν από τους άλλους να τους ακολουθούν.

Τι ισχύει, τελοσπάντων, σε πολιτικό επίπεδο όσον αφορά την ελευθερία πνεύματος κι ελεύθερης ανάπτυξης των δυνατοτήτων καλλιέργειας κι εξέλιξης του ανθρώπινου όντος; Πώς μπορούν αυτά να ευδοκιμήσουν, όχι προς ίδιον όφελος κάποιων ολίγων αλλά προς όφελος όλων, χωρίς να εμποδιστούν και να υποβαθμιστούν έως και να συντριφτούν;

Τόσο, π.χ., το αμεσοδημοκρατικό πνεύμα -η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι παρά μια εξουσιαστική διαστροφή του-  όσο κι εκείνο του αναρχισμού -στην πιο σωστή του έννοια είναι η σύγχρονη, σε μεγάλο βαθμό,  έκφραση της άμεσης δημοκρατίας-  προσφέρουν πολλές υποσχέσεις για μια ανθρώπινη κι ανθρωποκεντρική στην ουσία της κοινωνία. Με οριζόντιες δομές, άρα τρόπο οργάνωσης αντιιεραρχικό, αυτοδιαχειριστικό χαρακτήρα και φυσικά αντιγραφειοκρατικό πνεύμα, με κοινωνικό πρόταγμα. Με πρωταρχικό μέλημα την ανάδειξη της κοινωνικότητας, της δημιουργικότητας, της αλληλεγγύης και της τρυφερότητας μεταξύ των ανθρώπινων πλασμάτων, όπου θεωρείται αδιανόητη η κοινωνική ανισότητα λόγω αβυσσαλέων οικονομικών διαφορών. Κι ένα κοινωνικό πρόταγμα -τουλάχιστον έτσι θα πρέπει να είναι- που δεν ισοπεδώνει την ατομικότητα μέσα στη συλλογικότητα. Αλλά αναδεικνύει τη δεύτερη με το να κάνει πιο ενσυνείδητη κι αυτόνομη την πρώτη, εξοβελίζοντας το αγελαίο φρόνημα με τα ομόηχα βελάσματα. Κι άρα εξοβελίζοντας και διάφορους αρχιτσοπαναραίους ή έστω κάνοντας πολύ δύσκολες τις πιθανότητες επιτυχίας τους, στις απόπειρές τους να κυριαρχήσουν και κοπαδοποιήσουν τις κοινωνίες. Ακόμα κι αν καίγονται "να προστατεύσουν τις ιδέες μιας επανάστασης, με κάθε τίμημα", ξεπέφτοντας στον ολοκληρωτισμό και την αδιαλλαξία. Σε τελική ανάλυση ο ατομισμός, στην πιο ορθή, στην πιο αγνή του έννοια αποτελεί συνέπεια του ανθρωπισμού και ουδεμία σχέση έχει με φιλοτομαρισμό. Γιατί πώς μπορούμε να σεβαστούμε, να βοηθήσουμε και να αγαπήσουμε οποιονδήποτε αν δεν αγαπάμε κι άρα σεβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό;

Κι αυτή είναι η ουσία του ανεκτικού στοχασμού στη διαφορετικότητα και την πολυμορφία, του ασυμβίβαστου στοχασμού κι ενίοτε χιουμοριστικού και λάτρη των αιώνιων χαρών, του ελευθεριακού στοχασμού. Εκείνης της οπτικής ζωής, εκείνου του στοχασμού που είναι οξυδερκής και βλέπει μακριά σαν το ελεύθερο βλέμμα του αετού. Που είναι δίκαιος γιατί με το να αδικεί, ακόμα και στις κρίσεις του, γνωρίζει πως αδικεί την ίδια την υπόστασή του. Που είναι διαυγής σαν την καθάρια ατμόσφαιρα του τοπίου μετά την πρωινή μπόρα, ραντίζοντας με φρεσκάδα ανανέωσης και φυσικές ευωδιές ολόγυρα και ξεπλένοντας το βαρύ στρώμα της σκόνης. Που γίνεται εύστοχος σαν σφαίρα και ξαπλώνει ξέπνοες στο χώμα της λήθης όλη τη βλακεία, τη μικροψυχία, την υπουλία και όλες τις αγκυλώσεις και αυθαιρεσίες των χειραγωγών και των δημαγωγών τους, των τυράννων και τυραννίσκων αυτού του κόσμου και των κλώνων τους.

 Αυτός είναι ο στοχασμός που είναι το αντίθετο της έλλειψης ανεξάρτητου, αυθεντικού και διαρκώς εξελισσόμενου στοχασμού. Και μορφοποιεί γύρω του και τα ανάλογα περιβάλλοντα...
 Και πολλές φορές δεν αρέσκεται σε πολιτικούς προσδιορισμούς, -ισμούς, ιδεολογικές ταμπέλες και καθορισμένα στεγανά, γιατί κι αυτά ακόμα "μυρίζουν" κατηγοριοποίηση και ένα είδος περίφραξης. Ακόμα κι αν αυτή γίνεται με τις καλύτερες των προθέσεων...


Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου