Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

Αν ψάχνεις έναν ορισμό για τον επιστήμονα...

...και συγκεκριμένα για τον πρωτοπόρο άνθρωπο της επιστήμης, επίτρεψέ μου να σου προτείνω τα εξής:

Ο επιστήμονας είναι εξερευνητής, πρωτίστως. Επεκτείνοντας τα όρια, εφευρίσκοντας το καινούργιο, ακόμη κι αν πρέπει μερικές φορές να ανακαλύψει από την αρχή το παλιό, αλλά προεκτείνοντας τις προοπτικές του κι ενισχύοντας το με νέες, ακατέργαστες ως εκείνη την κομβική στιγμή, δυνατότητες. Κι όχι απλά να αναλύει το παλιό και να καθηλώνεται τελικά μέσα σε αυτό και τα στεγανά του.

Τώρα, το πώς θα χρησιμοποιήσει όλη την αποκτηθείσα και (διαρκώς) εξελισσόμενη γνώση, εξαρτάται από την αντίληψή του περί του "ωφελέειν και μη βλάπτειν" και της ποσοτικής και ποιοτικής σύγκρισης του ενός με το άλλο. Αναλόγως και με τη δική του αίσθηση περί "ποιότητας" και αναγκαιοτήτων, βάσει σοβαρής εκτίμησης όλων των διαστάσεων των συνεπειών της νέας γνώσης.

Ας μη ξεχνάμε και τα λόγια του στοχαστή και μαθηματικού Άλφρεντ Γουάιτχεντ ότι "τα βήματα του πολιτισμού είναι διαδικασίες που συντρίβουν τις κοινωνίες μέσα στις οποίες συμβαίνουν". Και λόγω
της εμμονής της πλειοψηφίας των ανθρώπων στο παλαιό και το παρωχημένο και της αδυναμίας τους πολλές φορές να αποδεχτούν το καινούργιο και να προσαρμοστούν στις (κοσμοϊστορικές συχνά) αλλαγές που αυτό επιφέρει. 
Όμως η λεγόμενη εξέλιξη του πολιτισμού και η εξέλιξη της επιστήμης αποτελούν γεγονότα, συνθήκες και διεργασίες που δεν μπορούν να πορευθούν διαχωρισμένες. 


Εδώ, θα πρέπει να επισημανθεί κι ετούτο: Η απόκτηση των γνώσεων και η χρήση των εφαρμογών της τεχνογνωσίας εάν είναι δυσανάλογη με το βαθμό απόκτησης σοφίας της κοινωνίας, κι άρα δεν έχει ως φυσική συνέπεια τη μεταλαμπάδευσή τους σε αυτή με ό,τι θετικό συνεπάγεται, τότε οδηγούμαστε σε κατακράτηση κι εκμετάλλευση της Γνώσης για ίδιον όφελος από κλειστές σέχτες και μυστικοπαθή ιερατεία. Κι αυτό έχει ως συνέπεια την καθήλωση των ανθρώπινων κοινωνιών σε ό,τι δύναται να χαρακτηρισθεί λιμνάζοντα ύδατα, περιλαμβάνοντας και την υποδούλωσή τους έως και την ίδια την καταστροφή τους.



ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου