Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2021

Οι τελευταίοι των ανθρώπων

 

Θέλει ασφάλεια ο λαός; Θα τη λάβει, όλη δική του και με το παραπάνω. Τόσο που θα θυμίζει το παραδομένο μακάρια στην αγκαλιά του Μορφέα μωρό, λέξη από την οποία προκύπτει και ο επιθετικός προσδιορισμός "μωρός". Αυτό που το πλάκωσε το  βαρύ κορμί της μη στοργικής κι απρόσεκτης μαμάς κι επήλθε το μοιραίο. Σαν την ώρα την κακιά, σαν ημι-υποχρεωτικής ιατρικής πράξης παρενέργεια. 

Θέλει να πάρει πίσω την ελευθερία που στερήθηκε ο λαός; Θα την έχει. Αλλά με δόσεις, με δελτίο, με κάθε αναγκαίο μέτρο. Από τους ενήλικες που ξέρουν καλύτερα απ' αυτόν το καλό του. Ο λαός, λένε οι γραμματικοί και οι γνωστικοί, είναι ανώριμος, είναι ασύδοτος. Η λευτεριά δεν είναι για ξόδεμα! Απαιτείται, λένε οι εμπειρογνώμονες, σύνεση στη διαχείρισή της, θέλει από πολύ κοντά συμβουλάτορες κι ελεγκτές.

Θέλει να δει άσπρη ημέρα ο λαός; Αλλά η ζωή από την άλλη δεν είναι γιομάτη χρώματα; Λευκό μας

είπαν πως είν' η απουσία χρωμάτων, σαν τη στολή του γιατρού στο μισθολόγιο εταιρείας, σαν των λευκών κελιών την κλεισούρα. Γι' αυτό και οι ημέρες του θα υιοθετηθούν από μια ομόφωνη, μια συνεργατική πολιτική διχρωμία ή και πολυχρωμία, ίσως σαν το ουράνιο τόξο της ΛΟΑΤ κοινότητας. Σιμώνουν νέες εκλογές και κάθε απόχρωση, πρόθυμη να συνεισφέρει στο μέγα έργο, θα λάβει συμφωνημένο μερίδιο. Το σφρίγος της εθνικής ενότητας, εν μέσω αλλότριων προκλήσεων και ιικών κρουσμάτων, είναι πάνω από τα θέλω τα επιπόλαια του λαού. Με την ευλογία, την άδεια, την εποπτεία, την επι-κυριαρχία των διαχρονικά σκιωδών δυνάμεων. Του παντεπόπτη οφθαλμού.

Το μέγα Τζακ Ποτ δεν γίνεται να παραμένει παγωμένο στην κατάψυξη. Θα λάμψει έξω, αντλώντας ενέργεια από έναν τεχνητό ήλιο. Η πλάση γκρεμίζεται για να οικοδομηθεί ξανά: "Πανδημίες">  Πανωλεθρία, οικονομική και ψυχική> Παγκόσμια κυβέρνηση> Πανθρησκεία> Παγκόσμιο νόμισμα> Παγκόσμιος Ιστός> Πανοπτική Φυλακή, on line.

Θέλησε ποτέ αληθινά να ξεστραβωθεί ο λαός; Να αποτινάξει από πάνω του την ιστορική ρετσινιά του κοπαδιού; Αλλά η έγερση περιλαμβάνει δυο ανοίγματα: των ματιών και του μυαλού. Κι ενίοτε, ένα κλείσιμο: της παλάμης που σφίγγει σε γροθιά. 

Πόσο μεθάς, πόσο δονείσαι, συγκλονίζεσαι καθόλου από ένα τέτοιο, αφορισμένο απ' τους ποιμένες των ποιμνίων, κάλεσμα: "Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ' όλους τους σωτήρες. Αυτή' ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή , όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος! Αντέχεις; "   Λαέ..

Λαοί που η λευτεριά τους υπόκειται συνεχώς σε περιοριστικές υγειονομικές διατάξεις, που χωράει σε σύριγγες και εξαργυρώνεται με QR codes, είναι όχλος με μηχανική στα στήθια καρδιά και virtual συνείδηση. Ψωμοτύρι για τους επιδέξιους προγραμματιστές. Δεν είναι πια αναγνωρίσιμα ανθρώπινα πλάσματα, πρόκειται για τεχνητή μετάλλαξη. 

Οι τελευταίοι των ανθρώπων θα' ναι οι διωκόμενοι και απόβλητοι της επανεκκίνησης και οι παρίες των "ευτυχισμένων μετα-κοινωνιών". Κι αυτό ίσως τους κάνει και ήρωες..


Ο Ένοικος... 

* λόγια του στοχαστή και συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, ενός τεράστιου ανθρώπου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου