Όλα αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα δεν έχουν να κάνουν (σύμφωνα με τους ιστορικούς τέχνης) με..."χαριτωμένες ανακοινώσεις γεννήσεων" ή με "αθώα λαογραφία" ή με..."συναισθηματική εικονογραφία", που είχε κατακλύσει για πάρα πολλά χρόνια την Ευρώπη αλλά και με τις μετακινήσεις μέχρι και 250.000 ορφανών παιδιών (! τεράστιο νούμερο...) στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στις Η.Π.Α. και στις αρχές του 20ου, με τα περιβόητα "τρένα των ορφανών"...Έχουν να κάνουν με κάτι εξόχως αλλόκοτο, ανατριχιαστικό (spooky) και ανησυχητικό έως και σκοτεινό... Που ίσως η συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας προσπάθησε με κάθε τρόπο να το απωθήσει και να το κατατάξει στις πιο θολές έως και.. "αμφισβητήσιμης πραγματικότητας" (με το πέρασμα του χρόνου) περιοχές της ιστορίας της...
Η ελληνική εκδοχή αυτής της ιστορίας: VIDEO: The First Movie Ever Made Was About Babies Growing in a Garden - 1896 Story (!!!). Όπου κι εδώ βρήκαμε, με μια πολύ απλή έρευνα, τις "χαριτωμένες" vintage Picture postcardς (μωρά που τραβιούνταν σαν λαχανικά από το χώμα, που "καλλιεργούνταν" σε λαχανόκηπους...πόσο "αθώο" και "αστείο"!), κάποιες από τις οποίες ενδεικτικά παραθέτουμε στην ανάρτηση:
Από την περιγραφή του video στο youtube:
Μία από τις πρώτες αφηγηματικές ταινίες που έχουν διασωθεί (1900) παρουσιάζει μια νεράιδα να “βγάζει” ζωντανά μωρά από ένα τεράστιο λάχανο και να τα τοποθετεί σαν προϊόντα. Το ερώτημα δεν είναι αν αυτό είναι πραγματικό — αλλά γιατί μια τέτοια ιστορία ήταν από τις πρώτες που αφηγήθηκε ποτέ ο κινηματογράφος.
Στο Παρίσι του 1896, παρουσιάζονταν εκθέσεις όπου πρόωρα βρέφη τοποθετούνταν σε γυάλινες θερμοκοιτίδες, εμπνευσμένες από εκκολαπτήρια αυγών, με το κοινό να πληρώνει εισιτήριο για να τα δει. Λίγους μήνες αργότερα, εμφανίζονται ιστορίες όπου τα μωρά φαίνονται να “καλλιεργούνται” και να συλλέγονται από έναν κήπο.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, καρτ ποστάλ με μωρά μέσα σε λάχανα κατακλύζουν την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Αν και συχνά παρουσιάζονται ως αθώες εικόνες, πολλές έχουν έντονο εμπορικό χαρακτήρα: μωρά σαν “προϊόντα”, επιλεγμένα και παραδοτέα.
Την ίδια περίοδο, στην πραγματικότητα, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταφέρονταν και δίνονταν σε οικογένειες, πολλές φορές χωρίς πλήρη στοιχεία ταυτότητας. Στην Ευρώπη, υπήρχαν συστήματα όπου βρέφη εγκαταλείπονταν ανώνυμα σε ιδρύματα, με πολλούς να χάνουν την αρχική τους ταυτότητα.
Ακόμα και οι εκθέσεις με θερμοκοιτίδες ακολουθούν παρόμοια μοτίβα. Σε μια εποχή όπου η αξία της επιβίωσης των πρόωρων βρεφών αμφισβητούνταν, ορισμένα από τα καλύτερα αποτελέσματα φροντίδας προέρχονταν από τέτοιους δημόσιους χώρους.
Αργότερα, αυτή η αφήγηση επανεμφανίζεται στη σύγχρονη εποχή με πιο “αθώα” μορφή: παιχνίδια, πιστοποιητικά και φανταστικές ιστορίες που μετατρέπουν ένα περίπλοκο παρελθόν σε κάτι απλό και καταναλώσιμο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε εικόνα κρύβει κάποια μυστική αλήθεια. Δείχνει όμως ότι οι αφηγήσεις αυτές εξυπηρετούν έναν σκοπό: όταν μια κοινωνία δυσκολεύεται να εξηγήσει την πραγματικότητα, δημιουργεί μύθους που την απλοποιούν.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μια μεμονωμένη εικόνα, αλλά η επανάληψη του ίδιου μοτίβου — σε διαφορετικές εποχές και κοινωνίες — με παιδιά χωρίς σαφή προέλευση, που “εμφανίζονται” και διανέμονται. "
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου