Ως εισαγωγή ένα σχετικό video από το ελληνικό youtube :
Για αυτούς που καλή τη πίστει σε ψυχαναγκαστικά, εκβιαστικά αφηγήματα έπραξαν το αδιανόητο στον εαυτό τους. Που πιστεύουν ότι δεν βλέπουν κι αγνοούν πεισματικά τα μάτια τους. Που πίστεψαν και πιστεύουν ότι ο κόσμος αλλάζει με προσευχές, ευχολόγια και ψηφοφορίες. Που οι συνειδήσεις τους αποτελούν ανάλογα μεγέθη, ή ποσά, με παροχολογίες και ψίχουλα -σαν τις χαντρούλες, τα βραχιολάκια και παρεμφερή "δωράκια" που πρόσφεραν οι "πολιτισμένοι" κατακτητές στους έκθαμβους ιθαγενείς μέχρι να τους κλέψουν τα πάντα και να τους εξαλείψουν- τα οποία τους διατηρούν σε βαθύ ύπνο. Που υπεραμύνονται της εθελούσιας δουλείας τους και της κακομοιριάς που τη χαρακτηρίζει. Που επιλέγουν παθητικά τα ψέματα γιατί διδάχτηκαν από πολύ νωρίς να
Μηχανές με αντικαθιστούν, κάμερες με παρακολουθούν, δεδομένα σε οθόνες με καθορίζουν, μηχανάκια με σφυγμομετρούν, μηχανικές συνήθειες με κατευθύνουν, μηχανικές αντιδράσεις με απενεργοποιούν.
Ζω -τρόπος του λέγειν ζω- σε μια νεκρούπολη! Ψάχνω τους απαραίτητους θύλακες αέρα, γυρεύω σαν χρυσοθήρας φλέβες που αστράφτουν από τη δυσεύρετη λάμψη της ζωής.. Κι αναρωτιέμαι. Οι ζωντανοί, αυτοί που πραγματικά αναπνέουν με την καρδιά, συνθέτουν με το μυαλό, δημιουργούν και υλοποιούν κόσμους με τη φαντασία τους, είναι οι επικηρυγμένες μάγισσες των νεκροζώντανων καιρών; Οι σύντομα στο εκδικητικό στόχαστρο των νεκροθαφτών της τέχνης του να ζεις και να το χαίρεσαι;