Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020

Strangers in a strange land...


(Και η περίεργη κρίση ειλικρίνειας του μεγιστάνα Elon Musk, λάτρη της τεχνογνωσίας αιχμής και κύριου εκφραστή της πιο προωθημένης διαστημικής τεχνολογίας...)


 Αν όλος ο κόσμος λειτουργεί σαν το λειτουργικό σύστημα  ενός υπερυπολογιστή, τότε οι διαχειριστές του είναι οι ίδιοι τα κακόβουλα λογισμικά. Και αναπρογραμματίζουν ολόκληρο το σύστημα και το σκοπό των παιχνιδιών στις οθόνες της "πραγματκότητας".
 Μια υπόσχεση για τη νέα "κανονικότητα"


Εγώ και κάποιοι λίγοι φίλοι ταλαντευόμαστε από μία βασανιστική υποψία ότι είμαστε ξένοι.
Strangers in a strange land...
Θύματα μιας κακόγουστης κοσμικής φάρσας, ενσαρκώσεις σε μία ψηφιακή και συνάμα υλική φυλακή κακόβουλων δημιουργών που τρέφονται από τις αρνητικές συναισθηματικές εκκρίσεις μας και τις ξεχειλίζουσες φονικό μίσος και παροιμιώδη ανοησία πράξεις και παλινδρομήσεις μας.
Ασφυχτιούμε...Δυσκολευόμαστε πια να αναπνεύσουμε. Πνιγόμαστε από την μπόχα διανοητικών ιών που έχουν άμεσες συνέπειες και στη φυσική μας υπόσταση. Νιώθουμε τα πλοκάμια του πιο ακαταλόγιστου Φόβου να μας κλέβουν τη ζωή και να στοχεύουν με μένος τη διαλεκτική των ατομικών μας απαιτήσεων (Η σπουδαιότερη ιδιοκτησία ενός ανεξάρτητου ανθρώπου ) για τη θεμελίωση μίας συλλογικής συνθήκης, με κυρίαρχο μότο το "η ελευθερία του καθενός είναι η ελευθερία ολονών"! Ενός ακαταλόγιστου φόβου για Ζωή και Ελευθερία και Υπέρβαση προς την αναμενόμενη εδώ και αιώνες βραχυκυκλωμένη εξέλιξη του είδους μας...

  Κι αν εμείς δίνουμε καθημερινή μάχη ενάντια στον πιο ύπουλο πράκτορα των δυναστών μας,  φτύνοντάς τον κατάμουτρα κι αρνούμενοι να ενσωματώσουμε στη σκέψη και πορεία μας τα αντανακλαστικά υποταγής του, εντούτοις νιώθουμε όλο και περισσότερο εγκλωβισμένοι, περικυκλωμένοι.
Σε πρώτη και πνιγηρή φάση από τις στρατιές των ανθρωπομαζών που κινούνται κι εκφράζονται σαν μολυσμένοι ζωντανοί νεκροί από τον εγκεφαλοσκώληκα της "ασφάλειας", που οδηγεί στη ρομποτική αποκαρδιωτική εκδήλωση εθελόδουλης και αυστηρά προβλέψιμης συμπεριφοράς. Ανασύρω μια επισήμανση του Ένοικου: όπως είχε πει και ο Κρισναμούρτι, δεν είναι μέτρο υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε ένα βαθύτατα νοσηρό κόσμο.
Που με γεωμετρική πρόοδο γίνεται όλο και πιο δυστοπικός, πιο εφιαλτικός, πιο αντιανθρώπινος, πιο αυτοματοποιημένα σκουληκιασμένος...
 Σε δεύτερη και πολύ ανησυχητική φάση, σαν δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα βελάζοντα κεφάλια των ανθρώπινων κοπαδιών, όπως επέτρεψαν στους εαυτούς τους να καταντήσουνε ("I'm Mad As Hell and I'm Not Gonna Take This Anymore!"), νιώθουμε να μας ανατριχιάζει , να μας παγώνει στην προσέγγιση, αυτή η μη ανθρώπινη, ψυχρή, ευφυής ανάσα... Της εντυπωσιακής τεχνο-επιστημονικής εξέλιξης, αλλά και της επερχόμενης ασύλληπτων δυνατοτήτων τεχνητής νοημοσύνης, που τι και αν μας προειδοποιούν για τη συνδρομή  στην ολοκληρωτική υποταγή, εκφυλιστική αποχαύνωση και ψυχοσωματική αποσύνθεση του δυσλειτουργικού ήδη είδους μας..."Πολιτισμός" είναι αυτός, τόσο τρομαχτικά γεμάτος "υψηλές κοινωνικές αξίες" και "προχωράει ολοταχώς μπροστά". Το ζήτημα είναι πού οδηγεί το "μπροστά"...
( Όταν ακούς για "τεχνητή νοημοσύνη" έχεις κατανοήσει πλήρως τις διαστάσεις του θέματος;)



Και δεν θέλουμε να είμαστε υγιείς, έτσι όπως ψυχαναγκαστικά μας το επιβάλλουν αυτοί!

Θέλουμε να βρισκόμαστε σε αρμονική επικοινωνία με τα ένστικτά μας, τη βαθύτερη ουσία μας, τη φωνή της καρδιάς μας! Μόνο εμείς ορίζουμε το κορμί μας, κανένας ΠΟΫ, καμία Βig Pharma, κανένας ψυχάκιας, ευγονιστής  δισεκατομμυριούχος και οι εταιρείες του και οι σύριγγες, τα τσιπάκια και τα ψηφιακά πιστοποιητικά τους. Να επιλέγουμε εμείς τις συνταγές και θεραπείες που μας ταιριάζουν και μας κρατάνε ψυχοσωματικά ακέραιους και μας παρείχε εδώ και χιλιετίες η σοφία της μητέρας-Φύσης, εξοβελισμένης από την αφήγηση του χημικού και γενετικά τροποποιημένου δηλητηριώδους μοντέλου της σύγχρονης αφύσικης ζωής. Εμείς να γνωρίζουμε καλύτερα από τους λογής "ειδικούς" και πολιτικούς αχυράνθρωπους τα θέλω και τα δεν θέλω μας. Εμείς να αποφασίζουμε συλλογικά και απαλλαγμένοι από τις όμοιες με την πορεία  του Τιτανικού (άλλη μια βεβαιότητα σταθερότητας που πήγε στον...πάτο!) ιδεολογικές αγκυλώσεις και πάσης φύσεως δόγματα για τις πραγματικές μας ανάγκες. Εμείς οι ίδιοι, δίχως μεσάζοντες, καθοδηγητές και διευθυντές, αόρατα διευθυντήρια και ελιτίστικες ατζέντες, πολιτικούς μάνατζερ και πολυεθνικούς οδοστρωτήρες!
 Και όχι! Δεν θέλουμε να είμαστε "ασφαλείς", η ασφάλεια είναι η μεγαλύτερη δεισιδαιμονία, δεν τη συναντάς πουθενά στη φύση και άλλωστε τι αξία έχει γενικότερα η ύπαρξη αν δεν τολμάς να ρισκάρεις κι άρα να υπερβαίνεις τα εσκαμμένα και να εξελίσσεσαι, να υψώνεσαι στους ορίζοντες του "άφταστου" που απλά περιμένει να το αδράξεις...

Ο φίλος Ένοικος, μετά από αυτή τη συζήτηση που κάναμε, εκφράστηκε με το δικό του τρόπο: Better leave this place..
Δεν έχει κι άδικο...;

Εγώ όμως συλλογίζομαι και την ατάκα του τεράστιας λογοτεχνικής αξίας συγγραφέα της λεγόμενης "επιστημονικής φαντασίας" Φίλιπ Ντικ. Η εποχή που ζούμε μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες του και να κινείται και σε ένα...μεταφυσικό πεδίο για πολλούς λόγους.
 Ο "τριπαρισμένος στοχαστής" είχε ..."μεταφέρει" στο δικό μας πεδίο μια πληροφορία που είχε αποσπάσει από την επαφή του με το "κοσμικό δίκτυο", με το οποίο βρισκόταν σε μόνιμο συντονισμό (αν διαβάσει κάποιος τα βιβλία του κατανοεί καλύτερα τι γράφεται εδώ) : "αν νομίζετε ότι αυτό το σύμπαν είναι το χειρότερο, πού να δείτε κάποια άλλα"...

Οπότε...;
Χμ...


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου