Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

...γυναίκα



" Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα!" Αλήθεια; Παπάδες και μουλάδες συνένοχοι, σερβιτόροι προς τις κοινωνίες του ίδιου "πνευματικού" πιάτου που βρωμάει και ζέχνει από την μπόχα του σκοταδισμού και του βιασμού της Φύσης και της ανθρώπινης φύσης. Ποιον να φοβάται δηλαδή η γυναίκα;
 Αυτόν τον "επιβήτορα" με την προβληματική ψυχοσύνθεση και τα φυλετικά ή"επαναστατικά ιδεώδη" που ουδόλως αφορούν τον προσωπικό του βίο; Αυτό τον σύζυγο που ως "άνδρας" δεν τρέχει τίποτα αν ξενοκοιμάται όποτε κάνει κέφι και από την άλλη να "συνετίζει" άλλοτε με πομπώδεις σκηνές (θεατρικής σκηνοθετικής αξίας) και άλλοτε με τα αναγκαία "χαστουκάκια" τη γυναίκα του, αν αυτή "του τα πρήζει;" Αυτόν τον μανιώδη υποκριτή που αρέσκεται σε καταιγισμούς ηθικολογίας όσον αφορά το μεγάλωμα των παιδιών; Αυτόν τον εργοδότη (εκτός από τις εργασιακές διακρίσεις σε βάρος των γυναικών) που απλώνει τα βρωμόχερά του γιατί "έτσι γινόταν πάντα" και τώρα με σύμμαχο την οικονομική κρίση ποια θα τολμήσει να τον μηνύσει; Αυτόν τον σεξιστή με τις τσιτάτες ατάκες που οι "γκόμενες που ρίχνει" αποδεικνύουν τον ανδρισμό του; Αυτό τον σωματέμπορο κι αυτόν τον πελάτη-νοικοκυραίο υπεράνω υποψίας που κάνουν παζάρια πάνω σε ανοιχτές πληγές και τσακισμένα κορμιά, ακόμα και παιδικά; Αυτούς όλους τους ευυπόληπτους πολίτες;
 Αν αυτοί, καθώς και άλλοι συνειδητοποιημένοι  παρτάκηδες, αυτοηδονικά "επιρρεπείς" και φανατικά μίζεροι και λογής "ηθοποιοί", συνθέτουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι του κοινωνικού αχταρμά, τότε εγώ δεν μπορώ παρά να είμαι σφόδρα αντικοινωνικός.
 Και ποιες υψηλές αξίες, όπως η αλληλεγγύη, να εμπνεύσουν πραγματικά (και όχι στα λόγια κι ευχολόγια) αυτόν όλο το συρφετό της συμφοράς;

Το παρακάτω το αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της ταλαίπωρης ετούτης γης. Στην πηγή της Ζωής, που τη δαιμονοποίησαν θρησκείες-κρεματόρια του ανθρώπινου πνεύματος, που την κυνήγησαν και έκαψαν άπειρες φορές (από παλιά μέχρι τις ημέρες μας) ως "μάγισσα", που την εξευτέλισαν, την υποβίβασαν, την κακοποίησαν και συνεχίζουν να κακοποιούν
οι "πνευματικοί ταγοί", οι "αγάδες", ο καθημερινός υφέρπων φασισμός, οι "καθωσπρέπει" νοικοκυραίοι, οι τύραννοι και μυριάδες τυραννίσκοι...

ανιχνευτής

Γυναίκα

Τα μάτια σου άλλοτε δυο καταπράσινες λίμνες
που βυθίζεται κανείς μέσα τους ακόμα κι αν δεν ξέρει να κολυμπά.
Άλλοτε δυο ορίζοντες γαλανοί που στα όνειρα χαρίζουν σάρκα και οστά.
Πότε δυο μαύρες μελαγχολικές υποσχέσεις
και πότε δυο σπινθηροβόλες παιχνιδιάρικες ριπές.

Το σώμα σου η γέφυρα που ενώνει τη σκοτεινή άβυσσο με το Φως της Ύπαρξης.
Του ενστίκτου σου το μεγαλείο και η ευθύνη είναι το καράβι
που στο μεγάλο ωκεανό ταξιδεύει τη γενιά.
Το γάλα σου χόρτασε την πρώτη πείνα.
Τα χάδια σου απάλυναν τους πρώτους καημούς.
Στις αγκαλιάς σου το λιμάνι
κατέφυγαν τόσο και τόσα θαλασσοδαρμένα πλεούμενα.
Η γλύκα σου έχει ζεστάνει τόσα παγωμένα βράδια.
Και τα φιλιά σου έχουν αναστήσει ακόμη κι άψυχα κορμιά.

Κι όμως!

Ποιοι σε εξοβέλισαν από του παραδείσου τους θρόνους;
Ποιοι να σε πείσουν πάσχισαν
ότι σύ ήσουν ο γεννήτορας για όλους τους πόνους;
Με ποιου σαδιστή θεού την άδεια
ποιοι σε σύλλησαν, ποιοι σε εκπόρνευσαν;
Ποιοι δαίμονες σε καίνε ακόμα στην πυρά;

Γυναίκα, αναρωτήθηκες αλήθεια ποτέ
γιατί οι Μοίρες ήταν κι αυτές γυναίκες;


{ «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, σκεύος ακαθαρσιών, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος". "Άγιος" Ιωάννης ("Γιοχάναν" για την ακρίβεια) ο "Χρυσόστομος", ο Σύριος "προστάτης των γραμμάτων" 

Ο Αλ Ταουχίν, ιμάμης του τζαμιού στην Κολωνία, όπου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2016 υπήρξε μαζική σοβαρότατη σεξουαλική παρενόχληση γυναικών από άτομα αραβικής κι αφρικανικής καταγωγής με κυκλωτικές κινήσεις, δικαιολόγησε τους δράστες με τα εξής λόγια: "Ένας από τους λόγους που οι μουσουλμάνοι μετανάστες βιάζουν τα κορίτσια είναι γιατί αυτά ντύνονται προκλητικά. Εάν κυκλοφορούν χωρίς πολλά ρούχα, χρησιμοποιούν άρωμα, τότε τέτοια πράγματα θα συμβαίνουν. (!!!) Είναι σαν να ρίχνεις λάδι στη φωτιά" ......}

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου