Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ (στον πατέρα μου...)


Θυμάμαι σαν εχθές το θλιβερό παρεκκλήσι του νεκροταφείου και τον ανούσιο επικήδειο προς τιμή σου, από τους κατά συνθήκη φίλους σου.
Θυμάμαι ακόμα καθαρά το ανοιγμένο φέρετρό σου. Έμοιαζες με σοφό γέροντα που κοιμόταν.
Θυμάμαι καλά ότι για λίγο έκλαψα από πάνω του. Αλλά μέχρι εκεί. Ήταν όμως αληθινό και το κατάλαβες, ε; Σα να διέκρινα ένα δάκρυ στο κάτασπρο το πρόσωπό σου.
Σκεφτόμουν συνέχεια ότι βιαζόμουν να τελειώσει η συμβατική τελετή, με τα καθιερωμένα συνθηματικά του παπά, τις ιδρωμένες μετά χειραψίες, τον άγευστο καφέ της παρηγοριάς. Δεν χρειαζόμουν ποτέ στη ζωή μου κανέναν να με παρηγορήσει για τίποτε. Θυμάμαι σκεφτόμουν ότι ήθελα να διακτινιστούν όλοι σχεδόν οι παρόντες  πίσω στις προσωπικές τους ανιαρές, συνηθισμένες παλινωδίες. Έμοιαζαν πιο ξέψυχοι κι από εσένα.

Και θυμάμαι ότι πονούσα πιο πολύ όσο ζούσες. Κι ας το κράταγα αυτό κλειδωμένο στο υπόγειό μου το προσωπικό. Η απουσία σου έλαμπε σαν πύρινος αστέρας...
Και από νωρίς είχα βαλθεί να με πείσω ότι δεν με πείραζε, ότι αδιαφορούσα.

Σκέψου λοιπόν την έκπληξή μου για όλες αυτές τις αστρικές φορές που εισέβαλες ακάλεστος στις ονειροχώρες μου!
Για να εξιλεωθείς; Για να μου προσφέρεις βορά τη θολή σου μορφή στις πιο σκληρές επικρίσεις; Για να μου δώσεις τις εξηγήσεις που παρέλειψες όσο ζούσες;
Σίγουρα πάντως για να...μου σταθείς!
Θυμάσαι;
Όπως τότε που ήρθες και άπλωσες το σάβανο στο κρεβάτι μου, δηλώνοντας ατάραχα ότι πάνω του μονάχα εσύ ήταν για να ξαπλώσεις! Και την επόμενη κιόλας ημέρα που το'χα ξεχάσει...θυμάσαι; Τα φρένα του οχήματός μου χαλούσαν καταμεσής της πολυσύχναστης λεωφόρου κι εγώ γλίτωνα από του θεριστή το δρεπάνι σαν από θαύμα!
Ήταν και άλλες οι φορές που'ρχόσουν να μ'επισκεφτείς, πότε αλαφιασμένος πότε γαλήνιος, για να με ειδοποιήσεις ή να με καθησυχάσεις.
Κι εγώ όλες εκείνες τις φορές απόφευγα να ρωτήσω το λόγο. Βλέπεις ήξερα ήδη την απάντηση.
Με αγαπούσες!
Έστω και με ένα δικό σου τρόπο, όσο ζούσες.
Με αγαπάς και τώρα που δεν είσαι παρά μια φευγαλέα σκιά...
Όπως σε αγαπούσα κι εγώ κι ας μη στο φανέρωσα ποτέ όσο υπήρχες σε τούτη την πλευρά.
Και άκουσέ με τι έχω να σου πω:

Σε συγχωρώ!
Συγχώρα με κι εσύ.
Μα κυρίως συγχώρεσε τον εαυτό σου.
Και αναπαύσου εν ειρήνη...

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου