Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

"Πάρτε μου μια..πίτα!"



Σκηνή έξω από εκλογικό κέντρο, στις προηγούμενες εκλογές τον Ιούνη του 2012, απογευματάκι σε μια "λαϊκή συνοικία" της Αθήνας.

Ένας κύριος γύρω στα 50, με ταλαιπωρημένο θα'λεγε εύκολα κανείς παρουσιαστικό, βγαίνει από το εκλογικό κέντρο βυθισμένος στις σκέψεις του. Αμέσως τον πλησιάζει με το συνεργάτη της μια όμορφη κοπελιά και μοιάζει να τον ξυπνάει από όνειρο καθώς του λέει με το απαραίτητο χαμόγελο τα εξής:
-Συγγνώμη κύριε, είμαστε από το κανάλι "..." και διενεργούμε "δημοσκόπηση εξόδου" ή exit poll αν σας είναι πιο γνωστό έτσι και θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε...
- Πάρτε μου μια πίτα! Απάντησε κοφτά και με σοβαρό ύφος εκείνος, αφήνοντάς την για κάμποσα δευτερόλεπτα άφωνη.
Μα μόλις συνήλθε, τον κοίταξε και του μίλησε με ύφος εκ διαμέτρου αντίθετο από το αρχικό:
- Καλά, δεν ντρέπεστε; Τι χυδαία συμπεριφορά είναι αυτή; Εργαζόμενη είμαι και κάνω κι εγώ τη δουλειά μου και δεν δικαιούστε να με προσβάλλετε με τέτοιο τρόπο.
- Κι εγώ κάποτε ήμουν εργαζόμενος, απάντησε ψύχραιμος και πάντα σοβαρός αυτός, μα εδώ και μερικά χρόνια είμαι άνεργος. Και δεν σας πρόσβαλα με κάποιο σεξουαλικό υπονοούμενο, εννοούσα αυτό που σας είπα!
-Δηλαδή πώς το εννοούσες; ρώτησε ο συνεργάτης της κοπελιάς με εμφανώς αγριεμένη όψη.
- Κοιτάξτε να δείτε. Είμαι 52 χρονών, άνεργος εργάτης και με ελάχιστες προοπτικές να βρω κάτι, κινδυνεύω να μου πάρουν και το σπίτι και...πεινάω! Δεν ντρέπομαι πια να το πω. Κι ο μόνος λόγος που ήρθα εδώ  είναι γιατί ήθελα λίγο να βγω από τους τέσσερις τοίχους και να δω λίγο κόσμο για να μην τρελαθώ στο τέλος από την απελπισία. Εδώ στη γωνία υπάρχει μια ανοιχτή ψησταριά κι εγώ δεν έχω πάνω μου ούτε για καφέ ψιλά!
-Α! Ώστε έτσι! απάντησε με ειρωνικό πλέον ύφος η δημοσκόπος.
-Έτσι! κούνησε το κεφάλι του -κάτι σα να εξομολογούνταν την αμαρτία του. Και αν έχετε την καλοσύνη να μου δώσετε λεφτά για να πάρω δυο πίτες να φάω, τότε εγώ θα σας πω ό,τι θέλετε εσείς!

Άραγε στις νέες εκλογές και με όλα όσα ληστρικά και ανελέητα μεσολάβησαν κι εφαρμόστηκαν από τότε, τι θα έλεγε αν έπεφτε πάνω σε δημοσκόπους ο ίδιος άνθρωπος, εφόσον ξαναπήγαινε να ψηφίσει κάποιους που θα σέβονταν τις "θυσίες" του και σκόπευαν να τον ανταμείψουν γι'αυτό; Κι εφόσον δεν είχε καταλήξει άστεγος ή χειρότερα ένα ακόμη νούμερο στην καταθλιπτική λίστα των χιλιάδων αυτοκτονιών..



Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου